Zal ik ooit?

Zal ik ooit weer verliefd worden? Of ben ik bestemd om eindeloos te flirten en te ouwehoeren met vrouwen die er niet toe doen? Durf ik mezelf weer een keer te geven? Durf ik mezelf weer te laten zien? Of ben ik bang voor weer een teleurstelling? De zoveelste in mijn 33 jaar bestaan.

Ik sta bekend om een womanizer. Sommige mensen noemen mij zelfs een player. Hoewel ik me daar nooit druk over maakte, wil ik langs deze weg een kanttekening plaatsen. Ja, ik hou van vrouwen en inderdaad, ik ben vaak genoeg in het gezelschap van een vrouw. Dat is altijd al zo geweest. Toch heeft dat niet altijd een erotische of een intieme lading. Vaak is het ook puur platonisch, maar vanwege mijn reputatie gaat dat bij sommige er niet bij in. Het is ook mijn eigen schuld dat men dat denkt. Ik heb een grote mond, dus hoe meer vrouwen, hoe beter. Populariteit staat en valt door reputaties. Nu heb ik daar spijt van. In het echt ben ik namelijk het tegenoverstelde dan wat er over mij wordt beweerd of wat ik al die jaren bewust of onbewust heb laten zien.

Droeg ik dan al die jaren een masker? Ja toch wel. Zoals de meeste dat hebben gedaan. Er zijn maar een aantal die weten hoe ik echt ben. Voor de meeste blijf ik toch altijd die flirt, die ouwehoer. De altijd vrolijke, goedlachse, vriendelijke, sociale Emerson. Maar wat er diep van binnen speelt, dat weten niet veel mensen. Hoeft ook niet. Ik hoef niet aan iedereen te verkondigen dat ik me kut voel. Daar zit ook niemand op te wachten. Dus ik blijf lachen. Ik blijf ouwehoeren. Ik blijf flirten. Ik blijf vriendelijk en sociaal, want dat is wat men van mij verwacht. Niemand zit te wachten op een zwaar gefrustreerde, depressieve Emerson. Wat is daar nou leuk aan?

Hoewel ik in de liefde niet één van de liefste partner ben geweest, ben ik maar een paar keer echt verliefd geweest. Dat is nou juist het mooie, maar tevens ook juist het vervelende van de liefde. In het begin ben je verliefd, gelukkig en wil je dat het liefst van de daken schreeuwen. Loopt het echter verkeerd af, dan voel je de pijn. Liefdesverdriet. Dat wil ik niet meer voelen. Dat heb ik een paar keer teveel gevoeld. Ik heb het gezegd. Zelfs ik heb te maken gehad met liefdesverdriet. Gevoelsmatig heeft de liefde mij alleen maar ellende gebracht. Het is maar één keer voorgekomen dat er, uit de naam van de liefde, iets positiefs uitgekomen is. Dat is mijn dochtertje Raphorah. Wat ik voor haar voel, is onvoorwaardelijk houden van.

Sta ik open voor eventuele nieuwe liefde? Mijn antwoord is kort, maar krachtig en dat is nee. Nee, ik sta er niet voor open. Tenminste, nu niet. Niet op korte termijn, maar ik denk ook niet op lange termijn. Mijn laatste mislukkeling heeft zoveel negatieve impact op mij gehad, dat ik er niet meer in geloof. Bindingangst? Misschien. Zo voelt dat wel nu. Ik wil mij niet meer blootstellen. Ik wil mij niet meer binden. Laat mij maar op deze manier mijn leven leiden.

 

 

Het is goed zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s