Leven als een alleenstaande vader

Ik heb mezelf vaak afgevraagd of het ook voor mij is weggelegd. Een happy family. Een huisje, boompje, maar geen beestje. In het begin was ik in de verontstelling dat het voor een ieder bestemd is. Het traject van het leven. Ik vond het vanzelfsprekend. Je bent jong. Je wordt verliefd. Je hart wordt gebroken en daarna wordt je weer gelukkig met iemand anders. Zo gaat het door, totdat je ouder wordt en wat zelfstandiger in het leven staat. Je prioriteiten veranderen. Je ontmoet iemand waar je serieus verliefd op wordt. Naarmate de relatie vordert, maak je plannen. Je gaat samenwonen en sticht een gezinnetje. Jaren later breidt dat zich uit met eventuele kleinkinderen. 

Voor mij was dat vanzelfsprekend. Mijn beide grootouders van beide kanten zijn altijd bij elkaar gebleven. Mijn ouders zijn al meer dan 35 jaar getrouwd. Een scheiding of opgroeien in een gebroken gezin, ik weet niet hoe dat is. Ik weet niet hoe dat voelt. Dat fenomeen was vreemd voor mij. Ik begreep dat niet. Het was voor mij onwerkelijk om te zien. Een compleet andere wereld. Een stiefvader en stiefmoeder, ik vond dat vreemd.  Naarmate ik ouder werd, was de kans steeds groter, dat ik een alleenstaande moeder zou ontmoeten. Dat is mij ook een aantal keren overkomen. Maar ik kon dat niet, die  verantwoordelijkheid op mij nemen. Dat werd ook niet van mij verwacht overigens, maar toch. Nu ik zelf vader ben geworden, denk ik er anders over. Ik ontkom er ook niet aan. De kans is gewoon groot, dat als ik iemand ontmoet, zij een alleenstaande moeder is. Ik accepteer het. Tien jaar geleden had ik het niet aangekund. Nu wel.

Ik groeide op met het idee dat wat mijn ouders en grootouders hebben, ik dat ook zou krijgen. Iemand ontmoeten, samenwonen en een gezin stichten. Voor even had ik dat ook. Maar iedereen weet wat daarna gebeurd is. Hetgeen wat ik vreesde, is uitgekomen. Mijn dochter zal opgroeien in een gebroken gezin. Maakt dat van mij een slechte vader? Maakt dat van mijn ex een slechte moeder? Nee. Individueel maar toch samen zullen wij ons dochter opvoeden. Ik zeg zelfs eerlijk dat mijn ex een hele goede moeder is. Alles wat Raphorah nodig heeft, daar zorgt zij grotendeels voor.

Het is niet makkelijk om als alleenstaande vader iemand te ontmoeten. Ik kan gewoon niet, als voorheen, als een vrijgezel overal heen gaan wanneer ik daar zin in heb. Ik heb om de dag mijn dochter. Sinds de breuk heb ik genoeg vrouwen ontmoet op allerlei manieren, maar hoe kan ik dat noemen? Voor mij stelde het niets voor. Er zat geen vrouw tussen die mij wat deed of waar ik een “die ene klik” mee had. Ik zat daar ook niet mee, eerlijk gezegd. Ik ben een vrijgezel en dat beviel mij wel. Toch hoop op termijn iemand te ontmoeten waar ik mee kan lachen en leuke dingen mee kan doen. Ik zie mezelf niet over 6 jaar op mijn 40ste nog als een vrijgezel. Ik moet dat ook niet willen. Dat komt zielig over.

Het is alweer een half jaar geleden dat het echt over is en ik heb mijn leven nu weer opgepakt. Ik heb het ouwe afgesloten en ik durf zelfs te stellen dat een nieuw hoofdstuk in mijn leven misschien is aangebroken. Maar daar kan ik nog niks over vertellen.

2 gedachtes over “Leven als een alleenstaande vader

  1. Die nieuwe hoofdstuk komt wel Em! Ik was ook een paar jaar een alleenstaande vader en durfde geen relaties aan! Uiteindelijk ontmoete ik een alleenstaande moeder met kind, ging die relatie aan en ben inmiddels zwaar gelukkig getrouwd!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s