Wat een week!

Wat een week! Zo kan ik mijn vorige week het beste typeren. Het was een week van uitersten. Eerst was er de kwestie rondom mijn auto. Ik kan hier verder niet op ingaan, vanwege het feit dat ik zelf voor Justitie werk. Ik kan u wel vertellen, dat deze kwestie gelukkig berust is op een misverstand. Het heeft voor mij geen verdere, nadelige consequenties. 

Ik had iemand leren kennen. Na maanden van scharrelen en flirten had ik iemand ontmoet. We hadden dagelijks contact. Hele dagen door. Het begon met een Whatsap berichtje zoals “Goedemorgen schatje” en het eindigde met “Welterusten lieverd”. Zij was het waar ik mijn vrijgezellenleven wel ervoor opzij wou zetten. Toen ik haar zag, was ik overtuigd: Zij is het. Het was niet zozeer mijn gevoel en haar uiterlijk wat mij ervan had overtuigd, maar meer haar aandacht voor mij. Zij gaf mij zoveel aandacht. Bellen, mailen, whatsappen, ontmoeten, noem maar op. Het waren de kleine dingen die het deden. Als ik haar aan de telefoon had en ik zei tegen haar dat ik moest ophangen, omdat ik de auto instapte, kreeg ik een Whatsap berichtje: “Rij voorzichtig schatje. Het is glad. App me wanneer je thuis bent”. Zij was zeer aantrekkelijk en attent.

In het begin was ik zeer terughoudend. Ik ontmoette vrouwen. Ik scharrelde en flirtte erop los, maar dat deed ik meer om mijn ex te vergeten. Iedereen verwerkt een breuk op zijn of haar eigen manier. Dit was mijn manier. Men kan er dan wel niet mee eens zijn, maar het is mijn manier. Zoals een andere man zichzelf dronken voert in een kroeg, is dit mijn manier. Zoveel mogelijk ouwehoeren en losgaan. Totdat ik haar ontmoette. Haar naam kan ik niet noemen omdat ik, ondanks alles, haar privacy respecteer. Wat er precies is voorgevallen zal ik ook niet noemen. Ben ik teleurgesteld in haar? Ja. Had ik het graag anders gezien? Zeer zeker. 

 

Wil je haar geen tweede kans geven?” vroeg de moeder van mijn dochter. “Jullie leren elkaar nog maar net kennen en er was nog geen sprake van een echte relatie tussen jullie twee. Ik snap hoe jij je voelt, maar misschien heeft zij er echt spijt van”. Ik zei dat ik dat niet kon. Dat werkt niet als de belangrijkste basis, namelijk vertrouwen, verdwenen is. Later kwam ik terug op die woorden. Ik begon erover na te denken. Ook vanwege het feit dat zij mij de hele tijd berichtjes stuurde, waarin zij meerdere malen haar excuses had aangeboden. Het kwam enigszins overtuigend over. Ik begon een beetje te geloven dat zij er echt spijt van had. Heel even dacht ik eraan om haar een tweede kans te geven, maar zowel zij als ik hebben besloten om het hierbij te laten. Ik wens haar het allerbeste en hoop dat zij haar leven spoedig op de rit zal hebben, zodat ook zij het geluk vind, waar zij naar hunkert.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s