William en Josias. Twee broers.

Josias staat op. Door zijn versleten rug kan hij niet meer rechtop staan. Hij vraagt zijn kleindochter om hem te ondersteunen. Karin heet ze. Karin is de dochter van Bas en Emily Roosmaker. Emily, half Moluks en dochter van Josias is vanwege haar werk een paar dagen in het buitenland. Daarom heeft ze Karin gevraagd om opa Josias en oma Heidi te helpen, waar nodig. Josias loopt naar de kast, waar zijn persoonlijke bezittingen inzitten. Hij pakt er een groot digitaal fotoboek uit. Hij bladert erdoorheen. Herinneringen komen naar boven. Hij zwijgt. Voor even staat hij stil bij een foto waar hij, zijn broer en vrienden op staan, toen ze een jaar of 18 waren. Zijn vinger glijdt over de foto. Wat mist hij ze. Hij kan een traan niet bedwingen. Wat gaat de tijd snel, denkt hij. “Kijk“, zegt hij tegen Karin. Hij laat haar de foto zien. “Opa was 18 jaar, toen deze foto genomen werd. Dit is opa Emerson, opa Bram, opa Joël, opa Jimmy, opa Noël“. “En wie is dit dan opa?” vraagt Karin. “Dat, mijn lieve kind, dat is jouw opa William“. “Opa William?” Karin kan het niet geloven. “Opa William zag er nog zo jong uit op de foto“.

Dat waren we allemaal lieverd“.

“Mist u opa William niet?” vraagt Karin.

“Natuurlijk wel, maar de tijden zijn verandert. Ik wil opa William graag weer zien, maar opa William is ook al erg oud”, zegt Josias.

“85 jaar is niet oud, opa. Het is maar een getal”, zegt Karin met volle moed.

Zij loopt de kamer uit en pakt haar I Facepad uit de tas. Ze zoekt en draait het nummer van Gabriel. Gabriel is de kleinzoon van William. Het gerucht gaat dat William erop stond dat zijn eerste kleinkind Gabriel genoemd zou worden. Gabriel is vernoemd naar William’s favoriete voetballer, de Argentijn Gabriel Batistuta. Voluit heet Gabriel, Gabriel Linray Diego Pormes. Gabriel’s vader, Diego, lijkt in alle opzichten op zijn vader William. Gabriel niet. William hoort het niet graag, maar Gabriel’s karakter lijkt meer op Josias dan op William. “Hey lieve nicht” zegt Gabriel als als hij Karin’s gezicht in het scherm ziet. “Hoe gaat het met jou? Dat is alweer een tijd geleden”. Karin zegt dat het goed gaat. Ze vraagt aan Gabriel of hij zijn opa William wil ophalen. “Opa Sias mist hem, Gabriel“.

“Ik weet het Karin”, zegt Gabriel verontrustend. “Maar de gezondheid van opa William gaat zwaar achteruit. Sinds oma Lily is overleden lijkt het erop alsof hij aan het opgeven is. Ik hoor hem huilen in zijn slaap. Ik hoor hem praten over het verleden. Hoe hij oma Lily had ontmoet. Wat voor streken hij vroeger had uitgehaald met opa Emerson. Opa William is erg eenzaam nu”.

“Daarom is het juist goed om ze weer bij elkaar te brengen”, zegt Karin. “Ja je hebt gelijk”, zegt Diego. “Ik ga dit bespreken met mijn vader en moeder”.

“Nee!” zegt Karin. “Er is geen tijd om oom Diego en tante Raphorah in te lichten. Je moet nu komen. Dit is het juiste moment”.

“Okay” zegt Gabriel, “we komen eraan”.

De deurbel gaat. Josias vraagt aan Karin of zij de deur wilt opendoen. “Gabriel en opa William!”. Zij gilt het uit van blijdschap. “Opa! Opa William is hier!” Voordat Josias op kan staan, stormt Gabriel de woonkamer binnen. “Opa Sias! Dat is lang geleden! U ziet er nog goed uit”. Josias kan het niet geloven. Hij pakt Gabriel beet en bekijkt hem van top tot teen en dan ineens: “Gabriel? Wat ben jij groot geworden, jongen!” “Veel eten en trainen opa” zegt Gabriel lachend. “Ik heb iemand meegenomen”. Josias kijkt verbaast als hij ziet dat William voor hem staat. Hij kan het niet geloven. Twee broers, onafscheidelijk als ze waren, maar nu door hun slechte gezondheid ver van elkaar verwijderd. Tot op dit moment. Zijn broer William staat voor hem. Josias begint te huilen en William huilt mee. Ze pakken elkaar beet en omhelsen elkaar. Ze kijken elkaar aan. Ze zwijgen. “Ik heb je gemist broertje” zegt William. “Ik jou ook. Grappig, ik had met Karin over jou en nu ben jij hier met je kleinzoon Gabriel”. Karin en Gabriel lachen. “Nou we laten jullie even alleen”, zegt Gabriel.

Ken je deze foto nog” vraagt Josias aan William.

Natuurlijk”, zegt William. “Dit was op de verjaardag van Emerson. We waren een jaar of twintig“.

Klopt. Ik was toen 18 jaar. Wat gaat de tijd toch snel. Ik mis die oude tijden”.

“Ik ook. Maar dat is het leven. We worden geboren. We groeien op. Zorgen voor nakomelingen en dan gaan we dood. Ik denk nog elke dag aan Lily. Ik ben haar dankbaar voor alles wat zij mij gegeven heeft. Zonder haar had ik dit alles niet. Dat heb jij toch ook met Heidi?”

“Ja, maar Heidi is alles vergeten. Op momenten weet zij zelfs niet meer wie ik ben. Weet je hoe dat voelt, dat je eigen vrouw je niet meer herkent?”

“Nee, maar weet jij hoe het voelt om je eigen vrouw te verliezen? Jij hebt Heidi nog. Het enige wat ik van Lily heb zijn de mooie herinneringen, foto’s, onze kinderen en kleinkinderen.”

Ze zwijgen.

“Wel leuk trouwens dat Diego met Raphorah is getrouwd en met haar kinderen heeft gekregen”, zegt Josias lachend. Raphorah is de dochter van Emerson, de beste vriend van Josias en William.

“Ja he? Raphorah is een schat van een meid. Zij houdt Diego in het gareel”.

“Net zoals Lily bij jou deed?”

“Ja. En dat is nodig hoor! Ik praat uit eigen ervaring”.

“Denk jij nog weleens aan hem”, vraagt Josias.

“Aan wie?”

“Aan Emerson”.

“Ja natuurlijk. Hoe kan ik hem nou vergeten? Emerson was onze vriend. Wij stonden voor elkaar klaar. Zijn plotselinge overlijden, 10 jaar geleden, heeft een leegte bij mij achtergelaten”.

“Bij mij ook. Hoe is Raphorah eronder? “

“Ze mist haar vader nog elke dag. Gabriel heeft het ook nog weleens over zijn opa Emerson”.

“Emerson. Mooi figuur. Rust in vrede vriend”.

Ze zwijgen.

“Josias, wat hebben wij toch een schitterend leven gehad he? Ik bedoel, we hadden geweldige ouders, oom en tantes. We hadden geweldige vrienden. Het leven is ons altijd gunstig gezind. Wij hebben kinderen, kleinkinderen en hopelijk krijgen we nog achterkleinkinderen. Ik ben er klaar voor. Ik ben er klaar voor om die laatste stap te zetten. Het is goed zo. Ik ben in vrede met mezelf”.

“William, ik ben blij dat ik jou altijd als broer heb gehad. Ook al gaf jij mij tig keren hoofdpijn door jouw gedrag, ik was altijd trots op jou”.

“En ik op jou Josias”.

Ze geven elkaar een hand en kijken elkaar aan.

Op dat moment zijn woorden overbodig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s