Lieve oma Sien

Lieve oma,

Het is alweer 7 jaar geleden dat wij te horen kregen dat u was overleden. Ik zal die dag, 30 april 2005 nooit vergeten. Het begon als een mooie dag. Ik werd wakker. De zon scheen. Ik hoorde de vogels zingen en fluiten. Ik opende mijn gordijnen en zag het zonlicht naar binnen stralen. Ik was gelukkig en ik voelde me goed. Ik ging me opfrissen en nam een broodje mee naar buiten. Ik groette mijn buurvrouw, tante Iet en liep de Molukse wijk in. Ik zag kinderen buiten spelen. Het was een mooie ochtend. Ik zag wat vrienden buiten staan. Samen maakten we plannen over wat we die dag gingen doen. Het was immers Koninginnedag. We besloten om even naar de stad te gaan. De sfeer was goed. Iedereen was vrolijk en in het oranje gekleed.

Ik besloot weer om huiswaarts te keren. Waarom, dat weet ik niet, maar iets zei me dat ik naar huist moest. Eenmaal thuis kreeg ik een telefoontje. Het ging niet goed met u. Wij moesten met spoed naar het ziekenhuis in Leeuwarden komen. Daar lag u namelijk. Een paar weken daarvoor werd u opgenomen in verband met een hartoperatie. Ik weet het nog, de dag dat u naar het ziekenhuis ging. Ik ging naar uw huis om u sterkte te wensen. Daar, in de deuropening, vlak voordat u naar buiten ging, hield u mij vast en omhelsden wij elkaar. Ik gaf u een kus op uw wang en zei dat alles goed ging komen. U liet een traan. Alsof u wist wat er zou komen, maar dat u het niet wou vertellen. Sinds opa’s overlijden in 1990, was u nooit meer bij zijn graf geweest, maar een paar weken voordat u werd opgenomen, wilde u naar opa’s graf.

Ik wist niet wat ik moest doen. Er was niemand om mij heen, toen ik dat telefoontje kreeg. Ik kon mijn vader niet bereiken. Hij was destijds leider van een voetbalelftal van ACV en was met zijn voetbalteam in de stad, Koninginnedag aan het vieren. Alleen mama, uw dochter, was thuis. Hoe kon ik het nieuws het beste brengen bij mijn moeder, zonder haar te verdrietig te maken? Mama was boven. Ik liep naar boven, maar mama het al door, toen ik het wilde vertellen. Wat er daarna gebeurde, dat weet ik niet meer. Alles ging zo snel. We konden mijn vader nog steeds niet bereiken. Gregory kregen wij wel te pakken. Als het goed was, zou hij papa proberen te bereiken of te vinden. Etienne, ik weet niet waar hij was. Het enige wat ik nog weet, is dat mama en ik werden opgehaald door oom Nico. Wij reden met z’n drieeën naar Leeuwarden. Ik kan mij de hele heenweg niet meer herinneren. Het enige wat ik nog weet was de stilte in mijn hoofd. Vol ongeloof. Ik snapte het niet en vervloekte alles wat ik maar kon vervloeken. Ik ging bidden in stilte. Er was nog zoveel wat ik u wou vertellen en wat ik nog met u wou meemaken. Ik kon niet accepteren dat dit het einde was. Dat was voor mij geen optie. Ik geloofde niet in de dood. Ik bleef hoop houden. Ik bleef sterk geloven dat alles wel goed zou komen. Dat u dit zou overleven. Ik hoopte op een tijdelijke terugslag in het herstellingsproces en dat de doktoren er op tijd bij waren. Oom Nico reed het ziekenhuis terrein op. Wij stapten uit toen ik Meserine op ons af zag komen. Woorden waren overbodig. Haar verdriet, haar tranen, dat was genoeg voor mij. De grond zakte onder mijn voeten weg. Toen we eenmaal binnen waren, drong het tot mij door. U was er niet meer. Ik zag u liggen in uw ziekenhuisbed. Ik besefte het, maar kon het niet bevatten.

Nu, 7 jaar later lukt het mij nog steeds niet te omschrijven hoe ik me destijds voelde. Ook al is het 7 jaar geleden, ik mis u nog elke dag. Ik zal u ook nooit vergeten oma. Ik koester de mooie herinneringen en de mooie momenten die ik met u mocht doorbrengen. U was streng, maar rechtvaardig. Ik weet niet hoe onze band was toen ik nog klein was, maar ik weet wel dat, toen ik ouder werd, ik een band met u begon te ontwikkelen. Ik kwam geregeld bij u langs, ook op momenten als er niemand anders van de familie er was. Dan had ik u even voor mezelf. Mijn quality time met oma. Ook al was het maar voor 5 minuten, nu koester ik die 5 minuten. U en opa hoeven geen zorgen te maken over ons. Uw kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, wij de familie Rering, wij blijven sterk en hecht. Wat er ook gebeurt. Ik zeg niet dat wij alles goed doen, maar we doen ons best, om alles juist te doen. Natuurlijk maken wij fouten. Ik ben zelf nu ook vader en ik zal mijn dochter Raphorah over u en opa vertellen. Dan zal ik haar vertellen wat voor speciale mensen oyang Sien en oyang Nanni waren. Alles wat wij geleerd hebben van u en opa, dat zullen wij doorgeven aan onze kinderen. Wij blijven jullie eren. Nooit zullen wij jullie vergeten. Jullie zijn voor altijd in mijn hart.

Ik hou van u oma.

Emerson

2 gedachtes over “Lieve oma Sien

  1. Mooi njong…ook heeeeel erg ontroerend….woorden schieten tekort, maar ik heb ontzettend veel respect voor je.
    Btw, mijn mama is ook Rering en helaas is zij ook niet meer onder ons…jouw oma kwam vaak bij mijn ouders langs als zij in Moordrecht bij fam. Joseph was, ze was een lieve vrouw.
    Ik zie in jouw schrijven de gevoelens en het gemis van mijn kinderen en van mijn kleindochter die regelmatig over haar ojang heeft. Ze geeft ook regelmatig aan dat ze haar ojang mist en met trots vertelt ze aan haar jongere zusje(ojang wist van haar komst, maar helaas niet meegemaakt..) wie ojang was….
    Gelukkig hebben wij opa ojang nog…en als dochter, kleinkinderen en achterkleinkinderen koesteren wij hem!.

    Bedankt njong voor jouw schrijven!!

    Jos Leasa, mama Rering

    • Goedemorgen mevrouw Leasa,

      Dank u voor uw compliment. Uw mooie woorden doen mij veel. Ik heb mijn column geschreven uit liefde voor mijn oma. Alles wat ik diep van binnen voel, heb ik geprobeerd om dat zo goed mogelijk in woorden te omschrijven. Het doet mij daarom ook veel dat u in mijn schrijven, het gemis voelt van uw kinderen en kleinkind, over hun oma/ojang.

      Mijn oma kwam inderdaad vroeger in Moordrecht bij familie. Ik weet ook dat ik daar familie heb, helaas zijn de namen mij niet bekend. Ik neem aan dat u mijn moeder kent, Costavina (Coos) Terinathe – Rering?

      Met vriendelijke groet,

      Emerson Terinathe (Rering)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s