Klaas.

Afgelopen zaterdag was mijn opa jarig. Ik kocht bloemen en reed naar de begraafplaats waar mijn opa begraven ligt. Het was mooi weer. De zon scheen en heel af en toe zag ik een konijn wegduiken.

Toen ik de begraafplaats op liep, zag ik een oude vrouw op een bankje zitten. Ik groette haar vriendelijk en zij knikte terug. Ik liep naar de graf van mijn opa. Ik legde mijn bloemen in een vaas en zette die midden op het graf. Symbolisch, omdat opa net zoals mij graag in de middelpunt van de belangstelling stond.

Toen ik terug liep, zat die vrouw er nog. “Ik mis hem” zei ze. Verbaast als ik was vroeg ik:” Wie mist u?”
“Mijn man Klaas. Klaas is er niet meer. Klaas is dood.” Ze staarde de leegte in. “Ligt uw man hier begraven?” vroeg ik vriendelijk en beleefd. “Nee”, zei ze. “Hij ligt in Den-Haag begraven, maar ik kan niet daarheen. Ik ben al erg oud en mijn kinderen hebben mij in de steek gelaten. Oww Klaasie, wat een mooie tijd hadden wij he? 50 jaar lief en leed. Wij konden niet zonder elkaar”.

Vol bewondering keek ik haar aan. Hier zit een vrouw, op een bankje op een begraafplaats, te denken aan haar man. Haar Klaas, die honderden kilometers verderop begraven ligt. Haar levenspartner, wiens graf zij wilt zien, maar niet kan zien omdat ze in de steek gelaten is door haar kinderen.

Ze pakte mijn hand en zei:” Jongeman, voor jou is het nog niet te laat. Geniet van het leven. Ik tel de uren af. Ik wil naar Klaas toe”. Ze mist haar Klaas.

Toen ik bij de auto stond, keek ik nog één keer op, maar ze was weg. 

2 gedachtes over “Klaas.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s