Kutwijf

Door mensen die zogenaamd claimen mij goed te kennen, wordt met regelmaat beweerd dat ik een player ben of een womanizer. Persoonlijk vind ik dat niet zo heel erg, want ik word liever voor een womanizer uitgemaakt, dan voor een klootzak. Alhoewel er ongetwijfeld ook mensen zijn die ook dat van mij vinden.

Voor mij voelen die twee benamingen niet gelijk aan. De term womanizer heeft wat romantisch. Dat oogt ook romantisch. Noem iemand een womanizer, dan zie je diegene met een vrouw of twee, romantisch met kaarslicht knuffelend op de bank voor de open haard met Barry White muziek op de achtergrond .

Noem iemand een player, dan zie je diegene nasty seks hebben met meerdere vrouwen afzonderlijk en beloftes maken dat hij de ware is, om ze vervolgens keihard te dumpen. Het verleden heeft uitgewezen dat ik niet vies ben om seks te hebben met meerdere vrouwen afzonderlijk, maar keihard dumpen? Zo ben ik niet. Ik stuur ze weg met een bloemetje of een cadeautje, dat is heel wat anders. Trouwens, met de meeste vrouwen ben ik nog steeds mee bevriend. Dus zo erg ben ik ook weer niet. Die anderen waar ik geen contact meer mee heb, zijn gewoon kutwijven. Ik zeg het zoals is. Het komt niet echt over, als ik zeg dat die dames onaardige trekjes hadden. Of ik was inderdaad een klootzak, dat sluit ik ook niet uit.

Laatst kwam ik zo’n kutwijf tegen. We gunden elkaar geen blik waardig. Ik deed dat niet uit rancune, maar ze was gewoon niet meer aantrekkelijk om ernaar te kijken. Zij is van jaren geleden, maar het ouder worden heeft haar duidelijk niet veel goeds gedaan. Het leek alsof haar graftakkenface overreden was door 10 boeren op traktoren, die liever binnen zaten om stampot boerenkool te eten. Ik deed dus net alsof ik haar niet zag, dat ik haar niet meer herkende. Ik deed dat ook niet, totdat ze haar bek opentrok naar een verkoopster toe. Ik herkende haar stem uit duizenden. Ik draaide me om en op dat moment draaide ze ook naar mij toe. Dat moment duurde een paar seconden, maar helaas is dat moment voor eeuwig op mijn netvlies gebrand. Onze blikken van walging en haat.

Herkennen jullie dit moment, dat jullie een horrorfilm kijken en dat die gillende keukenmeid oog in oog staat met haar Jason Voorhees, maar uit schrik blijft stilstaan in plaats van weg rennen? Nou, dat moment had ik dus. Ik piste zowat in mijn broek van angst, want vanaf dat moment wist ik: “Zelfs Freddy Krueger is knapper dan dat kutwijf“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s