Anekdotes over leraren

Ik had een hele leuke schooltijd. Het maakt niet uit over welke periode ik het heb, ik vond het leuk. Of het nou de basisschool was of MBO, ik had altijd plezier. En waarom had ik het zo leuk? Omdat de leraren relax waren. Natuurlijk, met de een kan je beter opschieten dan met de ander, maar ik was geen vervelend kind. Ik was makkelijk in omgang. Leraren dachten dat het door hun gezag kwam dat ik zo goed luisterde, maar de waarheid is, het kwam door mijn ouders. Elke Molukker kan dit beamen. Wij zijn niet bang voor onze leraren. Nee, wij waren bang voor onze ouders. Straf krijgen van een leraar is helemaal niks vergeleken met de straf wat ons thuis te wachten stond. Een half uur nablijven? Ik zat daar met een glimlach. Het glimlach verging als ik eenmaal naar huis liep. Nu ik aan mijn schooltijd terugdenk, schieten er weer allerlei anekdotes omhoog. Ik zal een aantal met jullie delen.

Juf Siahaija. Zij is met afstand de aller strengste lerares die ik ooit had gehad. Ik zat op de Prins Willem Alexanderschool en elke woensdag kregen de Molukse kinderen aan het eind van de ochtend een uurtje Maleise les. Juf Siahaija was old skool. Met het zweet tussen onze bilnaad liepen wij naar de andere kant van de school, waar zij ons al zat op de wachten in haar lokaal. Een uurtje duurt niet lang, nou bij haar duurde het een eeuwigheid. We kwamen binnen, daar zat ze, met haar bril op de neusvleugels, ons streng aankijkend. Wij durfden haar niet aan te kijken. Er kwam geen glimlach vanaf. Daar zaten we dan, 10 molukse jongens en dames van amper 10 jaar. Zij bracht ons de Molukse taal bij. Er werd uit de bijbel gelezen, molukse liederen werden er gezongen. Alles was prima, totdat ze boos werd. Ik zeg liniaal en alle ooggetuigen en direct betrokkenen weten genoeg. Mijn beste vriend, tevens mijn buurjongen Noël, wilde een keer niet luisteren en haalde het bloed onder juf Siahaija’s nagels vandaan. Noël moest met zijn handen vooruit zitten. Juf Siahaija haalde de beruchte liniaal tevoorschijn om er een tik mee te geven op zijn vingers. Net op het moment dat zij wilde slaan, trok hij zijn handen weg waardoor ze mis sloeg! Hilarisch natuurlijk, dus wij schoten in de lach, maar juf Siahaija niet he? Nee, die trok Noël aan zijn oor gelijk de lokaal uit.

Jaren later, ik was inmiddels 30 jaar, kwam ik juf Siahaija tegen op onze jaarlijkse Doe en Spelweek. We raakten aan de praat en haalde oude herinneringen naar boven. Ze was inmiddels gepensioneerd en vertelde dat ze altijd met plezier les had gegeven aan ons. Ik lachte en zei: ” Juf, om eerlijk te zijn, zoveel plezier hadden wij niet hoor“, waarop juf Siahaija verbaast opkeek en vroeg waarom ik dat vond. ” U was zo streng. Ik zie u nu voor het eerst glimlachen. Deze kant kende ik nog niet van u. Ik zie nu de vriendelijkheid in u. Ik heb wel veel opgestoken van uw lessen, en weet u waarom?” Ze schudde haar hoofd. “Omdat u ons in het gareel hield en achteraf gezien was dat soms wel nodig. U hield de teugels strak. Ik was bang voor u, maar ik ben blij dat ik u heb mogen meemaken“. Ze glimlachte en schudde mijn hand. Juf Siahaija is eerder dit jaar overleden.

Meneer Hazenberg. Deze man moet ik noemen. De Harmen Siezen van Christelijke Technische school. Een hele aardige man, met een warme persoonlijkheid. Hij was correct, maar veelal humoristisch. Hij vertoonde opvallend veel trekjes van de acteur Robin Williams. Wat meneer Hazenberg zo bijzonder maakte is dat hij mijn ouders en familie ook les had gegeven in kamp Schattenberg, voormalig concentratiekamp Westerbork. Hij is getrouwd met een Molukse vrouw. Als ik het goed had begrepen was zij familie van mijn opa. Meneer Hazenberg sprak uitmuntend Maleis. Ik wist dat niet. Het enige wat ik zag, was een oude blanke, grappige man voor mij die leuk Nederlands gaf. Zijn lessen was altijd een feest. Ik genoot van zijn lessen. We kregen een Molukse jongen uit Bovensmilde in de klas. Zij naam was Robert. Zoals het met alle Molukse jongens gaat, zocht ook hij gelijk de andere Molukse jongens op. Ik zat op dat moment met Crosby in de klas, de broer van mijn vriend Noël. Wij zaten achteraan. Al na een aantal lessen ging Robert ook bij ons achterin zitten, maar Robert kon weleens niet luisteren naar een leraar. Hij luisterde dus ook niet naar meneer Hazenberg. Na een aantal keren niet te willen luisteren, werd hij gewaarschuwd door meneer Hazenberg. Robert pikte dit niet en schold hem zachtjes in het maleis uit, niet wetende dat meneer Hazenberg dat kon verstaan. Stoom kwam uit zijn oren. Kwaad dat die oude man werd! Hij stuurde Robert direct de klas uit. Helaas weet ik niet hoe het nu met meneer Hazenberg gaat. Ik heb ook geen idee of hij nog leeft.

Hilbert van de Duim. Inderdaad voor de ouderen onder ons, ik heb het inderdaad over die schaatser. Meneer vogelpoep. Hij was mijn leraar en tevens mentor op de Drenthe College in Assen. Ik volgde daar de opleiding MEAO. Hilbert was als schaatser voor mijn tijd, dus ik kende hem niet. De oudere mensen uit mijn omgeving zeiden gelijk: “Moet je vogelpoep zeggen!” Om vervolgens keihard te lachen. Ik snapte die grap niet. Totdat hij op een middag met een videoband aan kwam zetten en beelden liet zien van zijn schaatscarrière. ” Meneer“, vroeg ik, “krijgen wij uw vogelpoep ook te zien?” Hij werd rood, maar bleef kalm. We zagen hem prijzen winnen. Indrukwekkende beelden vanuit Salt Lake City met de Olympische Winterspelen. We zagen hem in Thialf winnen, een EK, een NK. Hilbert was in zijn periode de Sven Kramer van nu. Totdat we hem zagen uitglijden bij een bocht. Hij vloog recht de zandzakken in, of wat die dingen ook waren. Iedereen uit mijn klas lachen, waarop hij het beeld pauzeerde en droogjes met een glimlach zei: “Kijk meneer Terinathe, dat was dus mijn vogelpoep moment“. We kwamen niet meer bij van het lachen!

Hilbert van de Duim loenst. Tenminste, ik durf het niet met 100% zekerheid te zeggen, maar het leek erop. Tijdens een klassikale verhoor, zat ik naast mijn vriend Marcel Heijnen. Hilbert kwam eraan lopen, ging voor ons staan en begon vragen te stellen. De hele klas was muisstil. Maar zowel Marcel als ik gaven geen antwoord. Marcel was in de veronderstelling dat hij het tegen mij had en ik vice versa. Want vanuit mijn uitzicht keek hij naar Marcel. Vanuit Marcel’s uitzicht keek hij naar mij. Nonchalant keken wij hem aan, waarop hij geirriteerd zei: ” Geef je nog antwoord of heb je niet geleerd?!” Ik heel voorzichtig tegen Hilbert: “Ehh tegen wie heeft u het?” Hij nog bozer :” Terinathe, hou je mond! Ik heb het tegen jouw buurman!” Waarop Marcel rood werd en stotterend het antwoord af. De hele klas barstte weer in lachen uit. Jaren later haalden wij oude herinneringen naar boven in de kroeg ” De Grot“. En dronken dat we werden!

Meneer Vredeveld. Hij gaf Nederlands op de Verrijn Stuart School (latere Noorderpoort College Vinkhuizen) in Groningen. Ik heb niet veel van zijn lessen opgestoken, behalve dat hij altijd relax was. Het enige wat ik nog van hem weet is dat ik hem meerdere keren ben tegengekomen in diverse coffeeshops in Groningen. Dus we staken geregeld samen een stickie op. Ik mocht er niks over zeggen op school. In ruil daarvoor beloonde hij mij altijd met hoge cijfers. Goede deal toch?

Meneer Prinsen. De Kerstman van dezelfde school. Hele leuke leraar uit Baflo. Ik ging een keer spijbelen om naar Ajax – Vitesse te gaan. Zat ik in de trein, ging er ineens ter hoogte van Assen een man naast me zitten. Vanuit mijn ooghoek vond ik hem al verdacht veel op mijn leraar lijken. Totdat hij zei: ” Meneer Terinathe, ik dacht dat u ziek was. Waar gaat de reis heen?” Ik opbiechten dat ik naar Ajax ging. Ik voelde me echt betrapt, waarop hij zei: “ Oh wat grappig“. Hij opende zijn jas en toen zag ik zijn Vitesse sjaal! Ik keek op en zei: ” Maar, u moet toch zo les geven?” Waarop hij begon te lachen en zei: ” Klopt, maar ik heb me ook ziek gemeld haha!”.

2 gedachtes over “Anekdotes over leraren

    • Hallo.

      Wat leuk en bedankt voor jouw reactie🙂 Ik heb meneer Hazenberg een paar maanden geleden weer mogen ontmoeten. Helaas onder trieste omstandigheden, namelijk op de begrafenis van mijn vroegere concierge, meneer Kisjes. Ik heb meneer Hazenberg erg hoog zitten en kijk er met plezier op terug🙂

      Groet,

      Emerson

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s