Een gesprek in de wachtruimte

Jarenlang heb ik mij niet veilig gevoeld in Assen“, zegt de oude man met zijn hoofd gebogen. Hij kijkt op, werpt een blik naar mij toe en zegt: “Ja, die Molukkers he? Ik heb ze zien komen in Assen en Bovensmilde, toen in Schatteberg die barakken werden gesloopt. De verhuizing naar Assen, dat ging niet zonder slag of stoot jongeman. Ik weet nog dat sommige Molukkers niet wilden verhuizen. Ze wilden in Schattenberg blijven, maar toen die Molukse wijken in Assen werden gebouwd, moesten ze wel he? Dat was wat hoor. Een speciale wijk, alleen voor Molukkers. Een Molukse wijk, middenin de Nederlandse wijken, om het maar zo te noemen. Dat was spannend, maar het wierp ook vraagtekens op”.

” Waarom moesten die Molukkers nou allemaal bij elkaar blijven? Ze zeiden dat die Molukkers op deze manier langzamerhand konden inburgeren in onze gemeenschap, maar eigenlijk werkte dat juist toch stigmatiserend? Doordat ze bij elkaar bleven, gaf dat een soort ons tegen hen gevoel. Of heb ik dat mis? Ik heb jarenlang angst gevoeld voor Molukkers. Niet vanwege uw gemeenschap jongeman, maar meer dat angst voor het onbekende. Zoveel kleurlingen hadden wij in die tijd nog niet. Assen was een klein stadje, met alleen maar Nederlanders. Als ik nu om mij heen kijk, dan herken ik Assen niet meer. Al dat nieuwbouw en verschillende culturen door elkaar heen. Dat is de tendens van de hedendaagse maatschappij”.

“Mijn angst werd vergroot door die akties in de jaren 70. Ik veroordeel het niet hoor. Dat moet u niet denken. Ik begrijp het wel, waarom Molukkers dat deden. Ze werden toch flink in de maling genomen door onze regering. Ik heb me erin verdiept in het waarom ze het deden. Ik vind dat, als je ergens een mening over wilt geven, dat je het hele verhaal dan ook moet kennen. Helaas denken niet alle mensen zo. Toch bleef ik met een boog om jullie heen lopen destijds. Ik weet niet waarom. Misschien was ik bang om zelf een mes in mijn rug te krijgen. Er zijn onschuldige mensen omgekomen, wie weet was ik wel de volgende. Dat was de denkwijze in die tijd onder de Hollanders. Ik woonde in Pittelo, de nederlandse wijk achter de Molukse wijk. De korste route is om door jullie wijk te fietsen, maar ik deed dat niet. Ik fietste liever om, dan door jullie wijk te fietsen. Volgens mij ben ik niet de enige he jongeman? Heeft u, toen u opgroeide in uw wijk, Hollanders door uw wijk zien fietsen?”

” Molukkers zijn gevoelsmensen toch? Jullie handelen uit emotie. Nederlanders niet. Nederlanders denken beredenerend. Daarom zijn wij zakelijker, kouder. Is het nog steeds zo dat mensen zomaar bij jullie kunnen aanschuiven tijdens het eten? Zoiets is toch prachtig? Wij Nederlanders kenden dat niet. Toen, nu niet en ik betwijfel of we dat in de toekomst zullen leren kennen. Dat is toch apart met al die culturen om ons heen? Nu ook met die Marokkanen. Ik vergelijk Molukkers niet met Marokkanen, maar de Marokkanen van nu zijn de Molukkers van vroeger. In de jaren 70 waren jullie het mikpunt van discriminatie en haat. Destijds waren het de Molukkers die geradicaliseerd waren. In de jaren 80 waren het de Surinamers. Later de Antilianen en nu zijn het de Marokkanen. Ik weet niet wat ik daarvan moet denken. Het is de treurigheid op zijn top. Wij mensen hebben er nogal een handje van om anderen in hokjes te plaatsen. Ik vind dat we elkaar in onze waarde moeten laten. Ongeacht cultuur”.

Opeens ging ik de wachtkamerdeur open. Een vrouwelijke huisarts kwam naar binnen en vroeg: ” Meneer Fokkersma?” Ze kijkt de wachtruimte in, maar niemand reageert. Ze noemt zijn naam nogmaals. Hij schrikt op: ” Ja dat ben ik mevrouw!” Ik zag dat meneer moeilijk te been was en hielp hem daarom met opstaan. ” Kijk, dat is nou aardig van u jongeman. U heeft uw goede opvoeding van huis uit meegekregen“, zei de oude man met een glimlach. ” Wat is uw naam, als ik vragen mag?”

” Mijn naam is Emerson Terinathe”,  zei ik met een vriendelijk glimlach. “Nou meneer Terinathe. Het was mij een waar genoegen om met u te mogen kennismaken en dat ik met u gesproken heb. Ik wens u veel geluk, goede gezondheid en wijsheid toe. Ik hoop dat de reden dat u hier nu zit, niet ernstig is. U bent nog zo jong. Dit is geen plek voor u, meneer Terinathe. Een fijne dag verder”.

“Ik wens u hetzelfde meneer Fokkersma en beterschap”.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s