Gebroken gezinnen

De laatste tijd verbaas ik me weer over hoeveel gebroken gezinnen er zijn. Soms vraag ik me af, of dit de norm is van onze hedendaagse maatschappij. Sinds ik al bijna 2 jaar als een vrijgezelle vader door het leven ga, zijn 9 van de 10 dames die ik ontmoet, al moeder. Qua leeftijd gezien is het niet vreemd natuurlijk, maar het aantal vind ik schrikbarend hoog. Het lijkt normaal te zijn en dat vind ik eng, want het is niet normaal! Ik vind dat nog het ergste, dat we het normaal gaan vinden. Dat het een normaal onderdeel is geworden, met hoe wij als mensen met elkaar omgaan. Het lijkt net alsof wij mensen niet meer voor elkaar gaan. In voor en tegenspoed. Ik kijk naar mijn ouders en mijn grootouders en ik bewonder hun. Ik bewonder hun liefde voor elkaar en het feit dat zij tot op de dag vandaag voor elkaar vechten. Liefde is niet vanzelfsprekend. Zodra we liefde als vanzelfsprekend gaan vinden, dan hebben wij verloren. Dan is een relatie gedoemd om te mislukken.

Het allerergste is nog wel, dat de kinderen hiervan de dupe zijn. Ik weet niet hoe het is om in een gebroken gezin op te groeien. In die zin kan ik niet voelen wat mijn dochter zal gaan voelen, naarmate zij ouder wordt. En daarin voel ik me schuldig. Ik weet dat ik me aan niemand hoef te bewijzen, maar het moment dat Daisy en ik uit elkaar gingen, dat was het moment dat ik voelde dat ik gefaald had. Maar voor wie faalde ik? Voor mijn dochter zeer zeker. Ik heb haar nu in een leven geduwd wat ik zelf niet voor haar voor ogen had. Heb ik gefaald tegenover mijn ouders? Dat gevoel had ik wel, want datgene wat zij hebben, dat wou ik ook. Dat is wat ik voor ogen had. Dat was mijn doel, mijn bestemming. Daar streefde ik naar. Helaas mocht het niet zo zijn. Het was moeilijk toen we uit elkaar gingen, want hoe ga je om met datgene wat voor mij onbekend was? Scheidingen, uit elkaar gaan, ik kende het niet. In mijn familie kwamen gebroken gezinnen nauwelijks voor. Gelukkig voor mij had ik erg veel aan mijn broer en zijn vriendin Susanne, want ook hij is niet meer samen met de moeder van zijn dochter. Hij is nu al jaren gelukkig met Susanne en zij zijn voor mij het voorbeeld, hoe om te gaan met een gebroken gezin. Susanne heeft mijn broers dochter mede als de hare opgevoed en daar kan ik niets anders dan respect voor opbrengen. Want ik besef hoe zwaar het kan zijn, om iemand anders kind op te voeden. Daarom was ik niet alleen blij voor mijn broer, maar vooral voor Susanne, dat hun liefde voor elkaar bezegeld werd met de geboorte van een hele mooie zoon.

Doordat ik niet de eerste was, was dat gevoel van schaamte minder, maar niet minder erg. Ik weet nu dat dat komt, omdat het niet mijn keuze was geweest, maar die van mijn ex, die ik wel dien te accepteren. De afgelopen tijd heb ik nagedacht, hoe ik mijn dochter zo normaal mogelijke jeugd kan geven. Ondanks dat haar moeder en ik niet meer samen zijn, wil ik haar wel datgene geven wat mijn ouders mij gegeven hebben. Allereerst, mijn eigen trots opzij zetten omwille van mijn dochter. Ik weet dat dat niet makkelijk zal gaan, omdat ik een trots persoon ben, maar wil ik zoveel mogelijk toegewijd zijn naar mijn dochter toe, moet ik mijn trots opzij zetten naar haar moeder toe. Dan zal ik een manier moeten vinden om om te gaan met diegene die bij haar hoort, namelijk haar nieuwe partner, mocht zij die hebben. Als zijn intenties goed zijn niet alleen naar haar, maar vooral naar mijn dochter toe, dan zal ik ermee om moeten gaan, ook al zou ik het zelf niet willen. Het is nooit makkelijk om te beseffen als een trotse man zijnde, dat een andere man mijn dochter mede zal opvoeden, want voor een kind is niets erger dan te weten dat papa en mama niet meer samen zijn.

Mocht ik ooit weer een alleenstaande moeder ontmoeten waar ik voor wil gaan, dan zal ik haar kind of kinderen ook moeten accepteren. En de enige manier om die acceptatie te krijgen, is diegene te respecteren, die ook een rol in zijn of haar leven speelt. Namelijk zijn of haar vader. Doe ik dat niet, dan zal ik niet in volledige harmonie in die relatie staan, met alle gevolgen van dien.

Emerson Raphorah

Een gedachte over “Gebroken gezinnen

  1. Beste Emerson,

    Heel erg mooi beschreven, je beschrijft goed de gevoelens die er spelen. De onmacht van een situatie waarin je tercht komt die je eigenlijk niet wil voor je dochter. Inderdaad belangrijk om je eigen trots en ego aan de kant te zetten en over de grenzen van de pijn te kijken ten behoeve van je dochter. Veel zal gang afhangen hoe de regeling (akelig woord) geregeld zal zijn mbt de omgang met je dochter. Ik heb een 50% regeling kunnen treffen en daar ben ik nu na 10 jaar scheiding heel dankbaar voor, ik had er niet aan moeten denken dat ik mijn kinderen (3) alleen in het weekend of maar voor een paar dagen had kunnen zien. Succes als trotse vader van Daisy!!

    vriendelijke groet,

    Ronald

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s