Schijnheilig

Ik kijk er soms nog weleens van op dat mensen niet zijn zoals ik dacht dat ze waren. Vandaag werd ik weer met mijn neus op de feiten gedrukt. Het besef dat je erg in mensen kunt vergissen. En hoe achterbaks en schijnheilig mensen kunnen zijn. Ik leef al jaren in Groningen. Er komt een moment in ieders leven, dat je voor jezelf moet kiezen. Wil je vooruit komen in het leven, moet je keuzes maken. De keuzes die je maakt, bepaald hoe je in het leven komt te staan. Of het de juiste keuze is, kan je altijd pas achteraf concluderen. Maar ook al is het een foute keuze, leer ervan en ga verder. Ik had de beslissing genomen om Assen te verlaten. Ik koester de momenten toen ik opgroeide in de Molukse wijk. Het was een veilige en een beschermde omgeving, in die zin dat het echt een ons kent ons cultuur was. Wij stonden allen voor elkaar klaar. We kwamen ook bij elkaar over de vloer. Maar ik moest verder. Naarmate ik ouder werd, kon ik steeds slechter omgaan met de “mindere leuke” kanten van de Molukse wijk.

Iedereen is welkom bij mijn ouders. Mijn ouders zijn open, behulpzaam en zeer sociaal. Hoewel zij niet zo bekwaam zijn in het schrijven als ik, kan ik niet in woorden omschrijven hoe zij in het leven staan naar anderen toe. Ik kan daar alleen maar van leren en diep respect voor opbrengen. Iedereen kwam bij ons over de vloer. De vrienden en kennissen van mijn ouders, mijn vrienden, de vrienden van mijn beide broers. Iedereen was welkom en mijn ouders zorgden er ook voor dat er genoeg eten in huis was. Destijds vond ik dat vanzelfsprekend, maar zo vanzelfsprekend is dat niet. Ik snap best dat het lastig was voor mijn ouders, om na een lange dag keihard werken, thuis te komen en dan nog steeds geen rust krijgt. Je kinderen zijn thuis en hun visite. Maar mijn ouders klaagden nooit. Nu snap ik waarom mijn ouders om 20.00 uur al naar boven gingen, terwijl mijn vrienden en ik beneden zaten. Mijn vrienden waren immers welkom en het zat niet in mijn ouders aard om ze weg te sturen.

Onze ouders hebben hun kinderen geleerd om iedereen te respecteren. En als je fouten maakt, dat je daarvan leert. Ik ben zo vaak op mijn bek gegaan, maar de kunst is om weer op te staan en ervan leren waarom je bent gevallen en dan weer doorlopen. Ze hebben ons geleerd om onze eigen beslissingen te nemen en dat je ten alle tijde voor jezelf moet kiezen. Uiteindelijk ben ik diegene die de regie voert over mijn eigen leven. Niet mijn ouders, niet mijn broers, niet mijn vrienden of mensen uit mijn wijk. Nee ik zelf. Dus toen ik me steeds meer begon te irriteren aan het gedrag van sommige mensen uit mijn wijk, ben ik vertrokken. Ik respecteer iedereen. Ik laat iedereen in zijn waarde. Helaas is dat niet altijd geheel wederzijds. Roddels, achterklap. De sociale controle was te groot. Ik kom er nog graag. Dan bezoek ik mijn oma en andere familieleden. Als ik daar ben, voel ik me wel thuis, maar zoals ik er nu over denk, zal ik er niet definitief terugkeren. Door vrienden wordt mij weleens de vraag gesteld: “Zou jij later in de Molukse wijk willen wonen?” Mijn antwoord is nee.

En mijn denkwijze werd weer eens bevestigd door iemand, die vroeger kind aan huis was bij mijn ouders. Hij was geen gemakkelijk kind. Van wat ik over hem hoorde en wist, is dat hij nogal wat issues had in zijn jeugd. Hoewel hij jarenlang kind aan huis was, kende ik hem oppervlakkig. Het leeftijdsverschil tussen ons was te groot om met elkaar om te gaan. Hoewel hij zeker geen lieverdje was, was hij altijd welkom bij mijn ouders. Van wat ik nog van hem wist, was dat hij altijd respectvol was naar ons en naar mijn ouders toe. Ik heb hem al jaren niet gezien. Ik woon al met al 7 jaar in Groningen. Ik leef mijn eigen leven en heb mijn werk en dochtertje in Groningen. Ik bemoei me niet met mensen uit Assen. Zij bemoeien zich niet met mij, ik ook niet met hun. Hoe anders was het vandaag toen ik ineens verbaal werd aangevallen door die betreffende persoon. Uit respect voor zijn familieleden zal ik niet in detail treden. Het enige wat ik erover kan zeggen is dat het respectloos was. Niet alleen naar mijn toe, maar ook naar mijn broers en vooral naar mijn ouders. Zij die hem jarenlang in huis hadden genomen. Die hem beschouwden als één van ons. Hij heeft zijn ware aard gezien, maar ik ben niet wraakzuchtig. Tegenover mij hoeft hij zich niet te verantwoorden. Er is alleen maar één persoon aan wie hij zich moet verantwoorden en dat is aan onze Vader. Alleen Hij kan over hem oordelen. Wij mensen zijn niet perfect. Wij maken fouten om ervan te leren. Ik hoop dat hij er ooit van leert, maar het treurige is toch wel dat drugs meer kapot maakt dan je lief is.

Een gedachte over “Schijnheilig

  1. Ik dacht dat ik altijd de enige was, die dat ook vond. ik vindt dat er veel achterklap is onder bepaalde molukkers, vooral die vooraan in de kerk zitten, of hun bepaalde afkomst,de rang.jeetje
    ze willen zo graag heel direct zijn, maar dat verwarren ze met schijnheiligheid en achterklap, ik bedoel bepaalde mensen uit zwolle.Nu vele jaren verder zal het me worst zijn,door de houding laten zij zich precies achter de kaarten kijken, en vindt ik het gespleten persoonlijkheden, die je liever kwijt als rijk bent!!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s