Moe van het verdedigen

Ik ben moe. Ik ben moe vanwege het feit dat ik mij constant moet verdedigen. U zult ongetwijfeld denken: ” Waartegen zou hij zich moeten verdedigen?” Ik zal het u uitleggen. Voor de meeste buitenstaanders, ik ben geneigd te zeggen Nederlanders, is het vreemd dat ik me nog steeds opwind over hoe onze opa’s en oma’s in de maling zijn genomen door de Nederlandse regering. Het is immers 63 jaar geleden. Ze vinden het des te vreemder, omdat ik hier in Nederland geboren ben. Om precies te zijn, op 30 oktober 1978 aan de Zuideveld te Assen. Ik krijg regelmatig te horen: ” Waar maak jij je druk om? Wees blij dat je hier zit. Hier is alles veel beter geregeld. Hie heb je dit. Hier heb je dat.” Heel soms krijg ik dan ook venijnige opmerking naar mijn kop gesmeten: ” Als jij hier niet gelukkig bent, ga je toch lekker terug?” Mensen die dit zeggen, hebben zich duidelijk niet verdiept in de geschiedenis, wat voor een groot gedeelte ook hun geschiedenis is.

Ja, ik ben een 3e generatie Hollander van Molukse afkomst. Ik verwoord dit expres zo, want volgens mijn paspoort ben ik een Hollander. Ik ben hier geboren net zoals mijn ouders. Zij zijn geboren in voormalig kamp Westerbork, omgedoopt tot Schattenberg. Over het gebrek aan humaniteit gesproken. Aangezien zij ook hier zijn geboren, ben ik volgens de algemene betekenis geen allochtoon. Sowieso zijn Molukkers dat niet. Allochtonen zijn mensen die in een ander land zijn geboren en op vrijwillige basis naar Nederland komen om te werken. Onze opa’s en oma’s zijn niet op vrijwillige basis hier gekomen. Ze werden op dienstbevel hierheen gebracht, waarna ze schandelijke wijze van hun status en beloftes werden beroofd. Eigenlijk is het ongehoord dat de meeste mensen ons nog steeds aanzien voor allochtonen.

Ook al is het 63 jaar geleden, het leed wat onze voorouders en opa’s is aangedaan mag niet worden vergeten. Wij Molukkers zullen nooit vergeten waarom wij hier zijn en hoe wij hier zijn gekomen. Het verdriet van onze opa’s gaat door merg en been en gaat over van generatie naar generatie. Waarom mogen wij 3e generatie Molukkers en toekomstige generaties die pijn niet meer voelen? Wie bepaalt dat? Onze geschiedenis, dat maakt ons sterk. Dat maakt ons wie we zijn. Het fundament van ons cultuur hier in Nederland. Molukkers zijn een hechte gemeenschap. Als wij de pijn van onze voorouders en opa’s zouden negeren en niet meer zouden voelen, dat zou ons koud maken. Gevoelloos. Dan zouden we losgerukt worden van onze roots. Het verleden is onlosmakelijk met ons verbonden. Wat ik voel, wat ik denk, zo zal mijn dochter zich ook voelen. Zo zal mijn dochter ook denken.

Inderdaad. Ik ben een verwesterde Molukker. Alleen dat hier alles beter is, gaat voor mij niet op. Stel ik was daar geboren, dan had ik nooit geweten dat hier alles beter is. Dan had ik datgene wat ik nu heb, nooit gemist, simpelweg omdat ik het ook nooit had gehad. Zij die zeggen waarom ik me nog steeds druk maak en dat het een verloren zaak is, laat ik maar praten. Want dat zegt meer over hun dan over mij. Stel, de Duitsers hadden de oorlog gewonnen en Nederland bleef bezet, zouden de Hollanders er nu ook niet meer druk over maken en zouden zij zelf ook nu nog zeggen dat het een verloren zaak is? Ik vraag het me af.

3 gedachtes over “Moe van het verdedigen

  1. Mooi verhaal en so true! Mijn opa en oma zijn vergast in de 2de wereld oorlog en hebben ook op kamp westerbork gezeten. Mijn vader was 3 jaar oud en heeft gezien dat ze werden afgevoerd. Hij kan zich dat zelfs nog herinneren ( hij praat er alleen niet graag over)
    Hij weet ook nog (bij zijn pleegouders) dat hij op een krukje moest zitten onder de tafel, als de duitsers kwamen. Dan kreeg hij roet in het gezicht en werd er witte poeder in z’n haren gedaan, zodat het niet op een jood jongetje leek. Altijd in angst dat je gepakt wordt en afgemaakt wordt.
    Toch heeft mijn vader en de rest van onze joodse familie geen haat naar duitsers.
    De meeste waren onwetend en werden gedwongen om te overleven. Niet dat ik het goed praat, maar ook wij kunnen niet weten hoe het was in die tijd, zelfs niet door de verhalen die er verteld worden.
    Het enige dat we weten is, dat het nooit meer mag gebeuren!

    Mijn vader is uiteindelijk geadopteerd door een geweldig lief gezin, die zelf geen kids kon krijgen ( fam. Defares)
    Opa was een keihard werkende, surinaamse man en oma een lieve nederlandse vrouw.

    Daarvoor moeten wij samen knokken!
    Dus ook voor de vernedering die er tegen de molukkers is geplaatst.

    Nee we vergeten het niet, maar je moet verder en ervoor zorgen ( met zn allen) dat dit nooit meer gebeurd!!

    Greetz natas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s