Mijn erfenis

Wanneer ik, door wat voor reden dan ook, er niet meer zal zijn, zullen mijn woorden dan herinnerd worden? Of zal het vervagen naarmate de jaren verstrijken? Wat zal mijn erfenis zijn? Voor de gewone man was het vroeger nagenoeg onmogelijk om iets blijvend achter te laten voor zijn nageslacht. Tenzij het foto’s, een boek of juwelen waren. Tastbare bezittingen, wat gepaard gaat met het horen van een bepaald gevoelig nummer, zodat je je ogen sluit en jezelf weer terug waant in het verleden.

Maar je stem achterlaten, met de huidige technologie, dat is magisch. We hebben tegenwoordig allemaal camera’s op onze mobieltjes. We hebben internet. Iedereen kan zijn of haar stem laten horen. Het is zo gangbaar, dat we er niet meer bij stilstaan in wat voor bijzondere tijd we leven. We vinden het allemaal maar zo vanzelfsprekend, maar we staan er pas bij stil als een dierbare er niet meer is. Een dierbare wiens stem of persoon je niet hebt opgenomen. Nooit meer zal je zijn of haar stem horen. De trilling in zijn of haar stem, wat je doet ontroeren, huilen, lachen en of kalmeren. De troostende woorden. Iemands lach. Iemands kenmerken. Het zal voor altijd een herinnering in jouw geheugen blijven, waarvan je hoopt dat het nooit vervaagt.

Neem het op. Wis geen videos op jouw mobiel of camera. Wat nu vanzelfsprekend lijkt, zal later van ontschatbare waarde zijn zonder dat je het zelf beseft. Mijn opa stierf in 2011. Dat is nog maar 2 jaar geleden. Het enige waar ik spijt van heb, is dat ik mijn opa de laatste tijd niet hebt opgenomen. Ik mis zijn stem. Ik kan niet op “play” drukken en alles terug luisteren. Op een paar korte fragmenten na, is het is weg. Het enige wat ik heb zijn tastbare herinneringen. Foto’s waar ik samen met hem op sta. Gearmd met een trotse blik in onze ogen. Hij is mijn opa. Ik ben zijn kleinzoon. Natuurlijk zijn er oude VHS videobanden, maar ook dat gaat slijten. Koester de momenten met je dierbaren. Laat het niet vergaan in het niets.

Ik schrijf veel. Ik schrijf verhalen en columns. Ik schrijf poëzie. Ik ben nu bezig met het schrijven van mijn eerste boek. Ik heb dingen voor de televisie gedaan. Ik heb muziek gemaakt. Ik heb een eigen business. Ik doe het niet voor het succes, want met succes gaat het er niet om dat je beter moet zijn dan anderen. Het gaat erom dat je anders moet zijn dan anderen. Uniek, zodat je niet vergeten wordt, wanneer je er niet meer bent.Succes draait erom dat je ervoor zorgt dat jouw kinderen en jouw kinderen’s kinderen het goed zullen hebben. De meeste mensen schrijven dagboeken. Ik niet. Met de huidige technologie, maak ik opnames van mezelf. Ik maak video dagboeken, waarin ik mezelf uit. In goede en slechte tijden. Video dagboeken, waarin ik een boodschap doorgeef. Niet voor mezelf, maar voor mijn dochter, zodat als ik, door wat voor reden dan ook er niet meer ben, zij mij altijd zal kunnen zien en horen. Dan zal ze mijn advies of tips horen, als het toevallig een antwoord geeft op haar vraag. Dan hoeft ze mijn lach niet te vergeten, want ze blijft het zien. Dan blijft ze uit mijn eigen mond horen zeggen, hoeveel ik van haar hou, als ze daar behoefte aan heeft in mindere tijden. Op deze manier zal ik altijd haar steun en toeverlaat zijn, ook wanneer ik er lang niet meer ben. Haar kinderen en kleinkinderen zullen mij horen en zien. Zij zullen zien dat alles wat ik nu in mijn leven doe, in teken staat van hun, mijn nageslacht.

Omdat ik van ze hou. Van mijn dochter en zij die in de toekomst nog zullen komen.

Emerson

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s