Selamat jalan kawan ( Ter nagedachtenis aan Acacius Hendrik)

We waren nog net geen tieners. Onwetend, rebels met nog geen enkel flauw benul hoe de wereld in elkaar stak. Opgroeien in de Molukse wijk, in die tijd was het voor de meeste Molukkers de gewoonste zaak van de wereld. Het maakte niet uit, uit welke Molukse wijk je vandaan kwam, want in alle wijken ging het hetzelfde eraan toe. Je paste je dus snel aan, als je in een andere wijk of stad kwam. Zo was het ook met hem. Hij groeide niet op in onze wijk. Hij kwam uit Oosterwolde, maar zijn oma woonde wel bij ons in de Molukse wijk. Daarom zagen we hem in het weekend of in de vakanties, als hij bij zijn oma bleef logeren. Hij was een bijzondere jongen. Hij had zijn eigenaardigheden en zijn streken, maar door dat “muurtje” wist ik snel doorheen te komen. We verschilden als dag en nacht. Niet alleen door onze postuur, ik was lang en dun terwijl hij wat kleiner en gezetter was, maar ook qua karakter. Hij was geen makkelijke jongen. Op momenten kon hij ook opvliegerig zijn. Daardoor had men een bepaald beeld over hem, wat lang niet strookte met zijn echte persoonlijkheid.

 

 

Acacius Hendrik

Acacius Hendrik

Hij was erg sociaal en vriendelijk naar de mensen toe waar hij zich op zijn gemak voelde. Een ouwehoer. Altijd in voor een grapje of een streek uithalen. Ik herinner me de warme zomernachten die we op straat doorbrachten met een groep jongens. Of de talloze feestjes en de weekendjes stappen. Discotheek Pruim in Zevenhuizen, daar was hij regelmatig met zijn vrienden uit Oosterwolde. Ik was daar ook met mijn vrienden uit Assen en Bovensmilde. Wat hadden wij keer op keer gelachen. Ik herinner me die ene keer. We waren een jaar of 20. Hij was die avond erg rustig. Ik wist dat er wat met hem was, maar hij wou het niet zeggen. Hij bleef volhouden dat alles goed ging. Niemand kon hem opbeuren. In Pruim zat hij daar maar, op een kruk, voor zich uit te staren. Ik sloeg mijn arm om hem heen en zei in het Maleis dat hij ff moest glimlachen. Hij keek mij aan en zei: “Nee. Voor wat moet ik lachen? Alles is en blijft klote. Niemand kan mij aan het lachen maken.” Waarop ik antwoordde: “Wedje leggen dat het mij wel lukt.” Hij nonchalant: ” Doe je best.” Ik bedacht me niet en greep de eerste de beste dame die voorbij liep, vol in de kont! In een reflex draaide die meid zich om en gaf mij een ferme klap in mijn gezicht! Ik vertrok van de pijn en hij lag in een deuk! ” Hahahaha! Jij bent echt gek!! Zomaar kneep je die chick in de kont. Jouw hele wang is rood mafkees! Jij spoort echt niet vriend“, waarop ik antwoordde: “Ik zei toch dat ik jou kon laten lachen. Haal nu wat ijsblokjes voor mijn gezicht fucker.”

 

Maluku Mail Group
Er gingen wat jaartjes voorbij dat ik hem een tijd niet had gezien. We werden ouder en gingen beide onze eigen weg. Natuurlijk het contact bleef via Guestbook, Partypeeps, Hyves en daarna Facebook, maar dat was meer oppervlakkig geouwehoer. Zo mailden we op het werk dagelijks met elkaar, samen met nog een aantal jongens, zoals Marco Siahaya, Karl Kiriwenno en Johannis Maatita. De enige dame in ons midden was Fransina Supusepa. We noemden ons gekscherend “MMG“, wat stond voor “Maluku Mail Group.” Het begon dagelijks met “selamat pagi boys” en het eindigde dagelijks met ” Selamat malam boys. Sampai bisok lai. Amatooooo.” Werken? Wat was dat? Onze mailconversaties bestond dagelijks uit meer dan 200 mailtjes over en weer. En waar ging het over? Alledaagse dingen, zoals voetbal, Molukkers, grappen, vrouwen etc.

 

15753_1230149926321_3856619_n
Een aantal jaartjes later kwam ik hem weer tegen op het station van Assen. Ik was blij om hem te zien. Hij zag er goed uit. Hij had een frisse uitstraling. Ik zag aan hem dat hij gelukkig was. Al gauw wist ik waarom. Hij werd vader. Ik was aangenaam verrast, juist omdat ik op dat moment ook tegen hem zei dat ik ook vader zou worden! Hij kon het niet geloven. “Jij vader?! Wordt dit jouw allereerste kindje, of heb je al kinderen rondlopen waar je het bestaan niet van af weet, want God mag weten waar jij je leuter allemaal ingestopt hebt!” Hij brulde het uit van het lachen. Dat was typisch zijn humor. Daar stonden we dan, op het perron van CS Assen. Vaders in spé. Dat was een bijzonder moment. Een moment wat ik nooit zal vergeten. We wisselden ervaringen uit, wat we tot op dat moment allemaal hadden meegemaakt. Waar we op moesten letten. Hoe we onze vrouwen het beste kunnen ondersteunen en wat het vaderschap met ons deed. Hij keek me serieus aan en zei uit het niets: ” Ik heb veel domme dingen gedaan in mijn leven waar ik nu spijt van heb, maar ja, ik kan dat niet veranderen. Sommige nare dingen zijn nu eenmaal gebeurd. De enige manier om mijn verleden enigszins recht te zetten, is om een goede vader voor mijn kind te zijn. En dat ga ik doen Emerson. Reken daar maar op. Ik heb een lieve vrouw. Ik woon met haar in Wolvega. Het is goed zo.” Zijn dochter werd in december 2010 geboren. Bijna exact een maand nadat mijn dochter Raphorah werd geboren.

 

Dochter
Toen mijn dochter geboren was, kreeg ik een berichtje van hem. Hij feliciteerde mij met de geboorte van mijn dochter en wou weten hoe het nou was om vader te zijn. Ik antwoordde dat het onwerkelijk was en dat alle clichés waar zijn. Hij kon niet meer wachten wanneer het zijn beurt was. In december 2010 was het eindelijk zo ver. Hij werd vader van een supermooi dochtertje. Al gauw verscheen er op zijn Facebook foto’s van zijn pasgeboren baby en van hem zelf. Een trotse vader. Ik zag het aan zijn blik. Ik was blij voor hem en ik gunde hem dat ook. Ik gunde hem alle liefde en alle geluk wat een gezinsleven met zich meebracht. Hun geluk werd in mei 2013 nog een keer bekrachtigd met de geboorte van hun tweede dochtertje.

 

Gezondheid
Ergens in het najaar van 2013 bereikte mij het bericht dat het niet goed met hem ging. Hij werd opgenomen in het ziekenhuis en lag geruime tijd op het Intensive Care. Er waren zelfs geruchten dat hij vocht voor zijn leven. In die tijd informeerde ik regelmatig bij diverse mensen, wat de huidige stand van zaken was. Het waren angstige momenten voor ons allemaal. Op dat soort momenten kom je tot het besef dat het leven niet vanzelfsprekend is. Gelukkig knapte hij op. Ik sprak hem toen hij weer thuis was. Hij vertelde dat hij geen goede gezondheid had. Hij had vocht in zijn longen. Hij moest afvallen en had hartkwaaltjes. Ik werd er stil van, maar hij verzekerde mij dat hij het advies van zijn artsen zou gaan opvolgen. En naar mijn weten ging het inderdaad de goede kant op met hem. Ik sprak hem afgelopen eind mei. Het was meer het gebruikelijke “Hey hoe is het” en ” wat doe je tegenwoordig” praatjes. Hij repte met geen woord, dat het niet goed met hem ging. We hadden het er zelfs over, dat ik met mijn dochter bij hem langs kon komen. Dan konden onze kids spelen en wij bijkletsen en gamen. Hij wou mij namelijk altijd al inmaken met het voetbalspel Fifa, maar dan via de Xbox. Dat was altijd een punt ter discussie tussen ons geweest, Xbox vs. Playstation 3.
Afgelopen zaterdag, tijdens de opnames voor de film “Jefta”, kreeg ik het trieste nieuws te horen dat hij was overleden. Ik kon het niet geloven. Ik las de tekst in mijn Whatsapp berichtje, maar ik kon het niet geloven. Hij stierf in het ziekenhuis van Heerenveen. De conditie van zijn hart was dusdanig verslechterd dat het ophield met kloppen. Ik was er stil van. Het voelde erg onrealistisch, omdat we op dat moment voor de film “Jefta” ook iets soortgelijks aan het filmen waren. In de film “Jefta” komt er een begrafenis in voor en we filmden een scene wat zich afspeelt, na de begrafenis. Mijn geacteerde verdriet en onbegrip, maakte plaats voor echte verdriet en onbegrip.
Acacius Hendrik. 35 jaar jong. Als er één iets is wat hij heeft bereikt of waargemaakt heeft in zijn leven, is dat hij een goede vader was voor zijn kinderen en een liefdevolle partner voor zijn vriendin was. Ik zal je missen kawan. Bedankt voor alle mooie momenten. Selamat jalan kawan! Dit is voor jou:

 

19 gedachtes over “Selamat jalan kawan ( Ter nagedachtenis aan Acacius Hendrik)

  1. Woorden schieten te kort om hier een reactie op te geven. Bijzonder omschreven! Heel veel sterkte en Gods Troost en Kracht toegewenst met dit grote verlies voor de nabestaanden!

  2. Emerson wat heb je dit mooi gemaakt brok in mijn keel iedere dag heb ik een stukje gelezen lukte mij niet in 1 keer schiet iedere keer vol xxxxx van mij ( moeder van Babsz)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s