11 juni 1977…..als de dag van gisteren.

11 juni 1977…..als de dag van gisteren.

door: Abe Sahetapy

Abe Sahetapy tijdens zijn boekpresentatie

Abe Sahetapy tijdens zijn boekpresentatie “Van Maastricht naar Maluku”

Juist de nacht daarvoor viel ik in slaap. Gevangen tussen vier grijze muren waren ook de dagen van 23 mei 1977 tot en met de bewuste ochtend op 11 juni 1977 weken vol met spanning. Alle vezels in mijn lichaam trekken zich toe naar mijn lichaamsdelen. De acties in de trein bij de Punt en de school in Bovensmilde volgde ik op de voet. Elke ochtend las ik de krant en volgde daar waar het kon de nieuwsmedia op de radio. Op de tweede dag van de acties werd een medestrijder van mij door de gevangenisdirecteur geroepen: “Jij moet naar Assen !!!!!” Samen keken wij elkaar aan. Een gedachte die wij samen deelden: Wij gaan zo vertrekken. Weg met de andere medestrijders, die gevangen zaten voor eerdere politieke acties in Nederland. Naar een onbekende bestemming waar de RMS vrijheidsstrijd voorgezet zal worden. Vanaf dat moment verliep de dagen van de acties heel langzaam. Maar het vertrouwen in een goede afloop bleef overeind staan.

De bewuste nacht van 10 juni 1977 en de ochtend van 11 juni 1977. Het was alsof ik deze nacht en ochtend niet mocht meemaken. Wekenlang gekluisterd aan mijn radio, die als een vriendin naast mij in bed lag, viel ik uiteindelijk van oververmoeidheid in een diepe slaap. Ik schrok pas wakker toen op zaterdag, 11 juni 1977 om 07.00 in de ochtend, toen er flink op mijn celdeur werd gebonkt. Het was mijn medestrijder. Het bonken op mijn celdeur klonk hartverscheurend. Iedereen in de gevangenis sliepen nog. De echo van het geluid op mijn celdeur deed mij uit mijn bed springen. Een bewaarder opende mijn celdeur en keek mij beangstigend aan. In twee tellen was ik bij mijn vriend. Zijn donkere ogen verraden het onheil. Een sigaret stak uit zijn mond en de rook hiervan steeg op langs zijn ogen. Hij schudde met zijn hoofd en zei: Ze zijn een paar uren geleden aangevallen. Ik stond half verstijfd. De slaap heb ik nog niet uit mijn ogen gewreven. Mijn adem stokte niet. Maar er kwam geen antwoord uit mijn mond. Dit voelde verdoofd aan. Minutenlang keken wij stil naar elkaar en durfden niet de moeilijke vraag aan elkaar te gaan stellen.

Uiteindelijk besloten wij dit niet te doen!

MENA.

2 gedachtes over “11 juni 1977…..als de dag van gisteren.

  1. Ook mijn hart stond deze morgen stil. Ik hoor nog altijd het ratelen van de rupsbanden van de tanks die door de schoolstraat denderden. Ik hoor de starfifghters over Bovensmilde heen razen.
    13 jaar jong en geen idee welke impact dit op mijn verdere leven zou hebben.
    Vandaag, 38 jaar later herdenken we allemaal deze verschrikkelijke dag op onze eigen manier.
    Ik respecteer dat een ieder dat op zijn of haar manier doet, in welke vorm dan ook !
    Ook de broeders die zich hebben opgeofferd voor hun vrijheid.
    Met vriendelijke groet, Bert

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s