Een bewogen week

De week is nog niet voorbij, maar toch kan ik spreken van een bewogen week, waarin ik continu moest schakelen van taken en emoties. En het is nog niet voorbij. Morgen (zaterdag 14 juni) heb ik weer opnames voor de film “Jefta”. Het wordt een heftige draaidag, aangezien er een begrafenis scene wordt  opgenomen. Heel erg confronterend, aangezien ik afgelopen week plotseling een dierbare vriend ben verloren. Maar toch kijk ik er naar uit. Stapsgewijs werken wij naar het eindresultaat toe.

Vanaf deze maand (juni) sta ik ook voor het eerst met mijn eigen column in het Moluks blad Marinjo. Bijzonder natuurlijk, aangezien Marinjo een begrip is binnen de Molukse gemeenschap. Toen ik nog jong was, las ik de Marinjo maandelijks. Nu ik er zelf in kom te staan en mijn familieleden mijn columns daar kunnen lezen, vervult mij met enige trots. Marinjo is een instituut. In het verleden hebben diverse prominente Molukkers aan dat blad meegewerkt. En het is goed om langzamerhand de 3e generatie erin te betrekken. Ik ben met mijn 35 jaar niet één van de jongste meer, maar ik heb meer dan voldoende affiniteit met onze jonge Molukse achterban.

Interview tijdens boekpresentatie van Abe Sahetapy

Interview tijdens boekpresentatie van Abe Sahetapy

Om goed te beginnen kom ik niet met 1 column, maar met 2 columns. Ik heb een column geschreven over de onlangs gehouden Solidariteitsmars in Den-Haag en ik heb een column geschreven over de boekpresentatie van oom Abé Sahetapy in het Centre Ceramique in Maastricht. Normaal gesproken heb ik er geen moeite mee om verhalen en of columns te schrijven, maar om deze twee columns te schrijven, dat was niet gemakkelijk. Waarom was het niet gemakkelijk?

Met woorden kan je in de meeste gevallen een gevoel overbrengen. Ik schrijf iets met gevoel en met passie. In de meeste gevallen weet ik dat ook over  te brengen op de lezer. Het is in het verleden meerdere keren voorgekomen dat er mensen op mij afstapten en vertelden dat ze ontroerd waren over datgene wat ik had geschreven. Een goed voorbeeld was tijdens Maluku Mocro Connexion in Utrecht, september 2011. In juli van dat jaar overleed mijn opa. Kort daarna schreef ik een uitgebreid verhaal over mijn opa. Een soort verkorte biografie, waarin we zijn leven vierden en om zijn dood rouwden. Na het publiceren van dat verhaal, kreeg ik complimenten en schouderklopjes. Tevens kwamen er Molukse tantes naar mij toe die in tranen uitbarstten. Waarom? Omdat mijn opa’s verhaal, zijn leven en dood, hen deed herinneren aan hun eigen vader, tevens KNIL soldaat. Dat ontroerde mij weer. Ik schreef het voor mezelf, om mezelf te uiten, maar ik wist dat gevoel correct over te brengen op de lezer.

Waarom was het dan moeilijk om deze twee columns te schrijven? Omdat het juiste gevoel en de daarbij behorende intonatie ontbreken in deze columns. Om het juiste gevoel te ervaren, had je erbij moeten zijn. Het was een unieke belevenis en als schrijver zijnde was het aanwezig zijn bij “oom” Abé’s boekpresentatie en de voordracht wat ik mocht doen, een eer en erg leerzaam. Omdat ik gedreven ben en hopelijk later ook mijn eigen boek kan en mag presenteren. Met o.a. oom Djodjie Rinsampessy, oom Servaas Maturbongs, oom Herman Keppy en oom Abe Sahetapy als professionele schrijvers, voorbeelden en persoonlijke bekenden, heb ik genoeg ervaring en kunde om mij heen.

Emerson

 

Een gedachte over “Een bewogen week

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s