De dood van een held: Een dag om nooit te vergeten

Het was een aparte week, de tweede van juli in het jaar 2011. Het voelde niet goed. Ik voelde me onrustig, maar ik kon maar niet achterkomen, waardoor ik onrustig was. Had het misschien met mijn werk te maken? Ik werkte destijds bij justitie in Veenhuizen, maar had het daar niet echt naar mijn zin.

Of kampte ik nog met die nare spanningen uit april, toen mijn destijds 4 maanden oude dochtertje met spoed werd opgenomen in het ziekenhuis wegens uitdrogingsverschijnselen? Tot op de dag vandaag prijs ik me nog steeds gelukkig dat ik niet naar de huisarts van mijn ex had geluisterd. Nee, ik vertrouwde op mijn eigen gevoel en ouderlijk instinct. Zelfde geldt voor mijn ex. We brachten onze dochter naar het ziekenhuis waar ze direct werd opgenomen. Daar kregen we te horen dat we net op tijd waren. We hadden geen dag langer moeten wachten. Mijn dochter lag een week in het ziekenhuis. Haar moeder en ik hadden ons nog nooit zo machteloos gevoeld.

Ik besloot om wat aan mijn onrustige gevoel te doen. Ik ging naar mijn vaste kapper, toen ik een telefoontje kreeg van mijn broertje. Ik moest direct naar Assen komen, want onze tante Willy Rering – Mauwa kon elk moment komen te overlijden. In gedachten verzonken staarde ik voor me uit. Verklaarde dit mijn onrustige gevoel? Voelde ik dit onbewust al aankomen? In Assen waren de families Rering en Mauwa al bijeen gekomen. Ik kon het niet bevatten. Mijn tante was ongeneeslijk ziek. We wisten dat dit eraan zat te komen, maar de klap kwam alsnog hard aan. Vooral toen de dominee met kerkraadsleden eraan kwamen om voor mijn tante te bidden.

Uren gingen voorbij, toen mijn vader aan de familie voorstelde om bij hem te komen eten. Immers, mijn broertje was geslaagd voor zijn opleiding en zou het die dag eigenlijk gaan vieren. Zo gezegd zo gedaan. Ik zat met mijn familie Rering in de tuin bij mijn ouders thuis, toen de telefoon over ging. Mijn vader nam op en zijn adem stokte. Ik zag dat iedereen onrustig werd en gelijk de auto instapten. Het was mijn neefje van vaderskant die belde om te zeggen dat onze opa, tijdens het boodschappen doen, onwel werd en naar het Wilhelmina ziekenhuis werd gebracht. Ik kon het niet geloven. Onze opa was Superman. 86 jaar maar vitaal en fysiek erg sterk. Hij was nog goed bij geest en deed zelf nog zijn dagelijkse boodschappen op de fiets.

Ik weigerde het te geloven. Ik maakte mezelf wijs dat opa zo uit het ziekenhuis kon wandelen. Mijn opa kon niet sterven. Hij was een KNIL militair. Hij had 3 jaar in een Jappenkamp gezeten. Hij overleefde de oorlog. Meerdere malen stond hij oog in oog met de dood. Telkens was hij hem te slim af. Opa kon niet dood gaan. De dood was als de dood voor hem.

Maar het zag er niet goed uit. Vanuit het Wilhelmina ziekenhuis werd hij met spoed naar het UMCG gebracht, waar hij kunstmatig in coma werd gehouden. De volgende dag kregen we het trieste nieuws te horen dat mijn opa dit niet zou overleven. Tijdens het boodschappen doen, kreeg hij een heftige astma aanval. Hij kwam te val en kreeg geen adem meer. Mijn opa’s hersenen zaten ongeveer 13 minuten zonder zuurstof. Klinisch gezien was mijn opa overleden. Zijn hersenen vertoonden geen activiteiten meer. Hij was hersendood, waarop de doktoren, in overleg met de familie, hadden besloten om de stekker “eruit te halen.”

Mijn opa overleed op 12 juli 2011 in het UMCG ziekenhuis te Groningen. Toen wij de volgende dag mijn opa’s lichaam terug wilden brengen naar Assen, kregen we een telefoontje dat mijn tante was overleden. Wat volgde was een bizarre tijd. Eerst oom Hanoch Pattipawaej. Paar dagen later mijn opa. En een dag later mijn tante. Ze woonden alle 3 aan de Dingspelstraat in de Molukse wijk. Mijn tante woonde tegenover mijn opa. Onwerkelijk. Ik rouwde aan beide kanten van de familie. Zowel mijn vader als mijn moederskant. Overdag hadden we de begrafenis van mijn opa, terwijl wij dezelde avond troostdienst hadden van mijn tante, die de volgende dag werd begraven.

image

Mijn opa Oetjoe Terinathe

Opa was een held voor zijn klein en achterkleinkinderen en een voorbeeld voor velen. Hij was geliefd in onze gemeenschap. Dat bleek wel tijdens zijn troostdienst. Ik heb nog nooit zoveel mensen gezien bij een troostdienst. Ik zal nooit de woorden van mijn vader vergeten toen ik hem vertelde dat ik onder de indruk was van het aantal aanwezigen. Ik zei: “Opa was echt geliefd”, waarop mijn pa antwoordde: “Ja en daar moeten wij een voorbeeld aan nemen. Wees goed voor anderen.”

Men zegt dat ik veel op hem lijk. Net zoals mijn opa praat ik veel. Ik vat dat op als een compliment. Ik ben zijn kleinzoon en daar ben ik trots op. Zijn bloed stroomt door mijn aderen en zijn geest zal voor altijd in ons voortleven. 

3 gedachtes over “De dood van een held: Een dag om nooit te vergeten

  1. Hallo Emerson,
    Hier is Oom Jerry Mauwa, saudara2 konjadu noemen wij mekaar,jij bent van de derde en ik van de tweede generatie.Tante Willy was mijn lievelings zus geweest.Ik kon nog inderdaad die tiid herinneren dat we bij een zaten en te horen kreeg dat het met je opa het ook niet goed ging,je moeder kwam ons het nieuws binnen. Je Opa en mijn zus hun gedenktekens op het graf liggen naast mekaar .Voor mij betekent het dat willy nooit alleen zou voelen daar hoog in de hemel.Snap je…ik wil je bedanken als saudara konjadu dat je zo mooi kan ,verhalen gebeurtenissen illustreren,schrijven wat je maar wil noemen, en ik ben ,wij zijn trots op je.Mena Muria.

  2. Hai Emerson, alom weer een prachtig verhaal. Ook heel herkenbaar, immers mijn ouders waren ook mijn superman en superwoman. Ik had ook nooit gedacht dat ze ooit zouden sterven, zo sterk kwamen ze over. Ook al weet ik dat de realitet anders was. Emerson ,ik ken jouw vader als de man die belangeloos met veel plezier muziekdvd’s voor mijn broer Jimmy kopieeerde, al kenden ze mekaar maar amper. Voor mij was het genoeg info om te weten dat je vader een goed hart heeft.
    Mijn gevoel werd vooral bevestigd toen ik je ouders zag bij de troostdienst van mijn vader, nu al 7 jaar geleden. Vond het ook erg dat ik niet bij de troostdienst van je opa kon zijn. Nu ik de foto van je opa zie, zie ik idd een lieve sterke man, met een hart op de goede plaats. Dus is het niet vreemd dat je vader ook aan jou doorgeeft dat je goed voor je medemens moet zijn. Emerson, je opa heeft iets moois voor jullie achtergelaten, zou zeggen, geef het door en hou het in ere. Trouwens je moeder is ook een schat…..warm regards uit Vught, Lietje Hehanussa

  3. Hi Emerson,ik ken je grootouders en hun oudste dochter Maria heel goed vanaf Banjermasin(Borneo) tot Schattenberg.Ik noemde je grootouders altijd bung Oetjoe en usi Ata.Het waren allebei heel lieve mensen en vooral usi Ata altijd vriendelijk en lachen tegen iedereen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s