Van vader op zoon

Na mijn column over mijn opa, kreeg ik hartverwarmende reacties. Wat me opviel, was dat er in de meeste reacties een gelijkenis werd getrokken tussen mijn opa en mijn vader. Ik heb het niet over hun uiterlijk, maar over hoe mijn vader in het leven staat en wat hij voor anderen betekent.

Wanneer ik naar mijn vader kijk, dan zie ik mijn opa. Men praat altijd vol lof over mijn vader en opa. Opa was in zijn jonge jaren een taaie. Mijn vader ook. Opa praatte veel, maar van horen zeggen, nooit over zijn emoties. Ook mijn vader uit zich daarin wat minder gemakkelijk. Daarentegen is mijn vader de rustheid zelve. Je kan hem niet betrappen op gekke dingen of op veel praten. Net als mijn beide broers Etienne en Gregory. Altijd een gereserveerde, rustige houding. 

Net als mijn opa staat mijn vader altijd voor anderen klaar. Mensen kunnen gevraagd en ongevraagd altijd op mijn pa rekenen. Om nog maar te zwijgen over hun kookkunsten. Ik bewonder dat. In dat opzicht heeft mijn broer Gregory dat ook. Nooit te beroerd om iemand de helpende hand toe te reiken. Er zijn zoveel parallellen tussen mijn opa, vader en ons dat het een goed voorbeeld is dat bepaalde dingen inderdaad overgaan van generatie op generatie.

image

Men heeft mij meerdere malen gevraagd wat overeenkomt tussen mijn opa, vader en mij. Dat was een lastige, omdat het moeilijk voor mij te bepalen is. Als ik toch 1 ding moet noemen, dan is het toch dat we iedereen gelijk behandelen. Net zoals mijn vader en opa, oordeel ik iemand op het mens zijn, dus niet op basis van afkomst of geloof. Behandel iemand zoals jezelf ook behandeld wilt worden. Ik hoor het mijn opa nog zeggen, “want”, zo zei hij: “We zijn allen kinderen van God.”

Net zoals mijn opa, is mijn vader ook erg geliefd binnen onze (Molukse) gemeenschap. Vrijwel iedereen kent mijn vader. Ook bij de jongeren in Assen is hij erg geliefd. Dat kan ook niet anders, want hij werkt op een christelijke scholengemeenschap.

Ben ik geliefd? Ik weet het niet. Ik weet dat ik niet met iedereen overweg kan, ongeacht familie. Dat heeft niet zozeer een reden, maar meer dat bepaalde karakters en persoonlijkheden botsen. Maar maakt dat mij minder geliefd? Geen idee. Ik ben wie ik ben en als men zegt dat ik gelijkenissen vertoon met mijn vader en opa, dat vervult mij met trots.  Ik heb nog een lange weg te gaan om te komen waar mijn vader nu staat en waar mijn opa stond. Tevens besef ik dat ik niks te verliezen heb, maar nog veel meer te leren.

Het leven is mooi. Hoe ik nu in het leven sta en dat ik liefde voel van mijn naasten, vrienden, vriendin en dochter, komt mede door mijn vader. Ongeacht alle struggles en meningsverschillen in het verleden, ben ik trots om zijn zoon te zijn. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s