Het is goed zo

cropped-no-speak.jpgHet was weer een week, waarvan ik blij ben dat die voorbij is. Een week van uitersten. Ups and downs. Een week waarin ik weer geconfronteerd werd met onwaarheden of halve waarheden van derden. Soms denk ik erover om de handdoek in de ring te gooien. Dat ze het met z’n allen maar moeten bekijken. Molukkers, we zijn een trots volk, maar soms zijn we te trots en net zo eigenwijs. En het aparte is, ik blijf me verbazen. Dat is apart, omdat ik een kind van de Molukse wijk ben. Ik ben geboren en getogen in de Molukse wijk van Assen, waar ik veel heb meegemaakt. Daarom zou ik mij niet meer moeten verbazen.

Ik ben trots op mijn afkomst. Trots op onze cultuur en waar wij voor staan. Ik ben trots op onze normen en waarden. Wij hebben een rijke historie en alle goeds van onze cultuur wil ik doorgeven aan mijn kinderen. Ik zal ze leren waar onze opa’s en oma’s vandaan komen en wie wij zijn. Dat is een culturele en morele verplichting, omdat wij nooit mogen vergeten waarom en wie wij zijn. Als onze nakomelingen dat vergeten dan is de strijd verloren. Daarom zet ik mij in voor het Molukse erfgoed hier in Nederland. Daarom schrijf ik verhalen, columns en geef ik presentaties. Daarom zet ik mij in voor vrijwel alles wat betrekking heeft op de Molukse gemeenschap zoals, Initiatiefgroep 7for7, solidariteitsmars vorig jaar mei in Den-Haag,  de allereerste Molukse speelfilm “Jefta” etc. Omdat ik vind dat ik er goed aan doe om onze gemeenschap te helpen.

Maar er is ook een keerzijde. Ik zie namelijk ook de tekortkomingen van onze gemeenschap. Het geroddel, achterklap, koppigheid en misplaatste arrogantie. Ik heb het van de week weer meerdere malen mogen meemaken helaas. Daarom denk ik er sterk over om met alles te stoppen. Ik heb geen zin om me druk te maken om onzin. Dat is verspilde energie. In bepaalde organisaties zijn er mensen die denken de wijsheid in pacht te hebben en dat ze daarom “dictatortje” mogen spelen. Ik pas daarvoor. Hoe spijtig ook, maar ik merk aan mezelf dat al die negatieve energie mij persoonlijk aantrekt. Dat mag en kan niet, want dat zal van mij geen aangename partner voor mijn vriendin maken of een goede vader voor mijn dochter. En zij zijn wel mijn rijkdom.

Ik zal pas op de plaats nemen. Bij deze…………….Ik zal mezelf niet meer of beperkt inzetten voor Molukse doeleinden, behalve dan voor de film “Jefta” en alles wat daarbij hoort, want zij kosten mij geen energie. Zij geven mij juist energie. Positieve energie. De gebroeders Timisela hebben mij weer laten zien en laten voelen, hoe mooi onze cultuur is en dat wij meer kunnen dan dat wij tot nu hebben laten zien. Door mezelf te laten omringen door creatieve geesten, dat geeft zo’n geweldig gevoel. Een gevoel wat ik mis, als ik me inzet voor andere Molukse, politieke doeleinden. Altijd weer datzelfde gelul. Iedereen weet het beter. Over het algemeen weten we na meer dan 60 jaar nog steeds niet hoe we onderling moeten communiceren. En dat is erg spijtig om dat te concluderen. Misschien ben ik hard, maar iemand moet dat zeggen. Waarom is er dan altijd gezeik en kunnen we niet snel op één lijn komen? Iedereen wijst naar elkaar. Het is geen “ver van mijn bed show” hoor. Kijk maar goed om je heen. Ik heb dan ook geen hoge pet op van al het goeds wat we of bepaalde personen trachten te bereiken. Of het nou gaat over het te varen koers met betrekking tot de treinkaping van 1977 of iets anders, ik heb mijn steentje aan de gemeenschap bijgedragen. Ik heb liefde getoond en gegeven aan mijn gemeenschap. Het is genoeg. Het is goed zo.

En waar ik ook genoeg van heb is dat de meeste mensen mij tot op de dag van vandaag vergelijken met mijn familie. Vanaf vroeger tot nu hoor ik dat ik “anders” ben dan hun. Het feit dat wij hetzelfde bloed delen, wilt niet zeggen dat ik hetzelfde ben en denk als hun. Ik heb alleen maar liefde voor ze, maar ik ben mijn eigen individu. Ik volg mijn eigen pad. En als die pad afwijkt van het pad wat mijn naasten bewandelen, dan zij het zo. Dat maakt van mij geen ander persoon. Dat maakt van mij juist dat ik mezelf kan en durf te zijn. En als iemand daar een probleem mee heeft, dan is dat zijn of haar probleem, niet de mijne. Ik zal nooit en te nimmer veranderen en ik ben dan ook niemand verantwoording schuldig.  Zij zijn zoals zij zijn, ik ben zoals ik ben. Iemands karakter bepaalt niet of we van familie zijn. Het is bloed wat ons bindt. Diverse karakters in een familie is juist een meerwaarde. Dat maakt een individu speciaal en uniek.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s