Column: De bedrogen aankomst

Met dit schip kwamen de allereerste Molukkers aan in Nederland. De Kota Inten.

Met dit schip kwamen de allereerste Molukkers aan in Nederland. De Kota Inten.

Column: De bedrogen aankomst.

Exact 64 jaar geleden kwamen mijn opa en oma Terinathe met de Kota Inten als eerste van velen aan in de haven van Rotterdam. Mijn opa en oma Rering zouden later volgen.

Samen met hun 2 kinderen kwamen ze aan in een koud, vreemd land. Een land waar mijn opa voor heeft gevochten en bereid was om zijn leven voor te geven. Opa was niet ongerust, want het verblijf zou maar voor 6 maanden zijn. Daarna zouden zij terug kunnen keren naar een Vrije Molukse Republiek. Terug naar hun families. Terug naar hun vaders, moeders, broers en zussen. Terug naar de stranden en het mooie weer. Terug naar de blauwe zee. Het bron van het leven.

Nog nauwelijks bekomen van de lange reis, werd aan mijn opa meegedeeld dat hij ontslagen was uit het leger. Daar sta je dan met je gezin, in een koud, vreemd land, waar je eigenlijk niet wilt zijn. Met de gedachte en wetenschap dat je bent voorgelogen door de Ned. regering. Het land waar je voor hebt gevochten. Het land waarvoor je bereid was jouw leven voor te geven. Daar sta je dan, wetende dat je niet meer terug kan keren naar jouw eigen land. Dat je je vader, moeder en andere familieleden niet meer zal zien.

Opa en oma Terinathe

Opa en oma Terinathe

Mijn opa en oma Terinathe kregen uiteindelijk 12 kinderen. Opa en oma Rering waren gezegend met 13 kinderen. Ondanks het verraad en verdriet, bleven mijn opa’s en oma’s sterk. Ze gaven nooit op. Ze leerden hun kinderen, waaronder mijn vader en moeder, wat belangrijk was in het leven. Ze leerden hun om lief te hebben. Hoe mijn ouders zijn en hoe ik ben, dat is hun verdienste. Het heeft geen zin om continu in wrok en rancune te leven. Wij leven ons leven nu hier, laten we dan ook alles eruit halen wat erin zit.

Vandaag 64 jaar geleden kwamen duizenden KNIL militairen aan in Nederland. Vandaag zullen duizenden nakomelingen bij dit stukje geschiedenis stilstaan. We zijn geen militairen, maar advocaten, doktoren, profvoetballers, ingenieurs, muzikanten, acteurs, noem maar op.

Het leven wat wij leiden, was niet mogelijk geweest zonder de liefde en vastberadenheid van de eerste generatie. Onze opa’s en oma’s.

Satu cinta. One love!

Lees ook: 60 jaar Molukkers in Nederland. Het verhaal van mijn opa Oetjoe Terinathe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s