Medelander

“Voel jij je wel een Nederlander?”

Het is mij meerdere malen gevraagd: “Voel jij je wel een Nederlander?” Een aparte vraag. Een kant en klare antwoord had ik niet. Echter, ik had wel een wedervraag: “Hoe moet een Nederlander zich voelen dan?” Ik kreeg daar geen antwoord op. En als ik wel een antwoord daarop kreeg, dan was het een half gebakken antwoord: “Nou ja gewoon….Nederlands. De Nederlandse normen en waarden en gewoontes etc.” Ik zou Emerson niet zijn, als ik daar geen reactie op zou geven: “Okay hmmmm….maar wat zijn nou de Nederlandse normen en waarden? Wat is nou de Nederlandse identiteit?” Stilte heerst.

Ik ben in Nederland geboren. Ik beheers de Nederlandse taal. Ik heb hier mijn opleiding genoten. Ik heb Nederlandse vrienden. Ik hou me aan de Nederlandse wet, omdat het zo hoort. Ik ben net zoveel een Nederlander als een ieder met een Nederlandse nationaliteit. Echter, ik heb een andere etnische achtergrond. Ik heb een andere huidskleur. Ik heb een Molukse opvoeding genoten, met Molukse tradities. Is het dan terecht om aan mij te vragen of ik me een Nederlander voel?

“Voel ik mij wel een Nederlander?” Nu weet ik het. Het ligt niet aan mij of ik me wel of geen Nederlander voel. Het ligt niet aan mij of ik me wel of niet “anders” voel. De maatschappij beoordeelt of ik me wel of geen Nederlander voel. Zij bepalen of ik “anders” ben of niet.

Maatschappij

Of komt dat omdat ik het vaak over Molukkers heb? Over onze cultuur, onze tradities, de rumoerige jaren 70? Komt het, doordat ik me inzet tegen racisme en discriminatie? Ik schrijf daar immers vaak over en besteed daar veel aandacht aan. Waarom die vraag: “Voel jij je wel een Nederlander?”

Ik heb daar lang over nagedacht. “Voel ik mij wel een Nederlander?” Nu weet ik het. Het ligt niet aan mij of ik me wel of geen Nederlander voel. Het ligt niet aan mij of ik me wel of niet “anders” voel. De maatschappij beoordeelt of ik me wel of geen Nederlander voel. Zij bepalen of ik “anders” ben of niet.

Doordat ik een Molukse opvoeding heb genoten en in mijn verhalen en columns het vaak over Molukkers, allochtonen en discriminatie heb, bepaalt de maatschappij of de vraag, “Voelt Emerson zich wel een Nederlander”, een terechte vraag is of niet. Waarom stelt men niet de vraag, waarom ik het steeds daarover heb? Kijk, dat is zou een terechte vraag zijn. Ik had gelijk een antwoord erop gegeven.

“Zolang men mij niet weet uit te leggen, wat de echte Nederlandse identiteit is of hoe een Nederlander zich moet voelen, dan voel me geen Nederlander, maar een Medelander.”

Kennis en bewustwording

Kennis en bewustwording. Ik praat en schrijf alleen over onderwerpen, waar ik voldoende kennis over heb. Ik kom niet geloofwaardig over, als ik over zaken heb, waar ik niks van af weet. Daarom heb ik het vaak over onze cultuur. Ook vanwege het feit dat er nog genoeg misverstanden over onze cultuur bestaan. Tevens doe ik het voor mijn dochter en alle toekomstige generaties. Opdat zij zullen weten waar hun roots liggen.

Wat discriminatie en racisme betreft, ik geef daar aandacht aan, om bewustwording te creëren. Als je alleen al kijkt naar sommige terugkerende discussies, dan is bewustwording voor veel mensen nog een eind weg. Men discrimineert zonder dat men het door heeft. En als ze daarop worden aangesproken, dan nog volgt een stellige ontkenning. “Voel jij je wel een Nederlander?” Zou deze vraag ook gesteld worden aan een boer uit Friesland, met echte Friese gewoontes, normen en waarden? Ik betwijfel het.

Als men mij die vraag stelt, in de veronderstelling dat ik tegen de Nederlandse maatschappij aan schop, dan hebben ze het mis. Maar om toch een antwoord te geven. “Zolang men mij niet weet uit te leggen, wat de echte Nederlandse identiteit is of hoe een Nederlander zich moet voelen, dan voel me geen Nederlander, maar een Medelander.”

Emerson.

Een gedachte over “Medelander

  1. Hallo Emerson,

    Nederlandse identiteit is koekjestrommel dicht na 1 koekje, hondenpoep, poldermodel en ik heb het niet zo bedoeld…… Ik ben ook hier geboren in Nederland echter is van mijn middel naar beneden Nederlands volgens de kinderbijslag toentertijd. Maar van mijn middel naar boven in hart en nieren en verstand Alifoeroe Melanesia in de ruimte zin des woord. Echter kregen we na de roze vreemdelingenpas een paspoort dat we als Nederlander worden behandeld. Daar mocht je na dat je de grens over was net als Monopoly regelrecht terug naar je gevangenis Nederland. Vervelend genoeg werd ik in midden jaren 90 geconfronteerd met het feit dat ik achter kwam via de Duitse/Beierse politie, dat ik eigenlijk niet bestond want een Duitse voornaam. Een Turkse achternaam. Een Nederlandse paspoort, maar mijn kleur was niet Nederlands genoeg. Mijn tassen werden binnenste buiten gehaald, tot dat ik de uitnodiging liet zien namens het Europees Parlement voor een Anti Discriminatie project in Boedapest stopten ze alles weer netjes terug.. en gingen hoofdschuddend weg van dat is toch niet mogelijk. De merendeels Duitse medereizigers keken strak voor zich voor zich uit in de trein. Een non die zich om draaide en met een medelijdende blik naar me keek. Ik kon alleen maar mijn schouderophalen en smilend want ik ontdekte dat ik een wereldburger was.

    Met vriendelijke doch nog steeds strijdbare groet,
    Ernst Kaya

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s