Beckers over advocaat Zegsveld: “weer door een belanda op hoge positie belazerd.”

foto van Jan Beckers.

Dit krantenartikel uit Dagblad van het Noorden werd mij op 5 november 2014 door Liesbeth Zegveld middels haar mobieltje doorgestuurd. Zij was er schijnbaar trots op. De inhoud spreekt voor zich.


Half december zal de dagvaarding naar de staat der Nederlanden uitgaan. Het is een omvangrijk werk geworden heb ik begrepen. Wrang en bitter is het dat in die dagvaarding maar twee cliënten verder gaan in de zaak naar de staat der Nederlanden. De andere vier zijn recentelijk middels een gesprek te kennen te geven plots geen cliënt meer te zijn.

Twee personen die zich als eersten bij Zegveld meldden en als eerste cliënten zijn geworden en daar tienduizend ( 10.000) euro voor betaald hebben zijn volledige genadeloos en gevoelloos aan de kant gezet ondanks dat in de aansprakelijkstelling van 5 november 2014 hun zaken hard zijn neergezet en bij één ervan keihard gesteld word dat deze door mariniers in het hoofd en borst is geschoten.


Afgeserveerd door deze prof.mr. Zegveld die bekend staat als internationaal mensenrechten advocate.De kans om haar reputatie daadwerkelijk in volle omvang aan de staat der Nederlanden te bevestigen laat ze om wat voor reden dan ook voorbijgaan. Maar dat is niet het ergste.Haar cliënten die anderhalf jaar lang in de veronderstelling waren dat hun zaak door zou gaan is dat recht nu plots ontnomen.Dat komt enorm hard en zelfs onverteerbaar aan en veroorzaakt een diep verdriet Zij waren cliënten waar Zegveld anderhalf jaar geleden bij de Raad voor de Rechtsbijstand een aanvraag tot rechtsbijstand had gedaan en op één na ook verkregen. Twee personen die zich als eersten bij Zegveld meldden en als eerste cliënten zijn geworden en daar tienduizend ( 10.000) euro voor betaald hebben zijn volledige genadeloos en gevoelloos aan de kant gezet ondanks dat in de aansprakelijkstelling van 5 november 2014 hun zaken hard zijn neergezet en bij één ervan keihard gesteld word dat deze door mariniers in het hoofd en borst is geschoten.


Het is een schande voor de gehele advocatuur dat cliënten op zo’n wijze behandeld worden.Het betreft hier een zaak van Nationaal Moluks- en ook Nederlands belang. Zegveld heeft ondergetekende die notabene voor haar 6 uur is bezig geweest om de aansprakelijkstelling van 5 november 2014 te corrigeren ( alle correcties nog aanwezig) volledig geëxcommuniceerd. Wat voor onderzoek heeft deze professor nou eigenlijk zelf gedaan al die tijd? Ik kan deze zaak NIET laten rusten.

Vaak heb ik in de Molukse gemeenschap vooroordelen tegen belanda’s gehoor. Ook tegen mijn persoon waar ik overigens nooit echt om gegeven heb. Maar nu, door het handelen van Zegsveld begin ik het ineens te begrijpen: weer door een belanda op hoge positie belazerd.


De actie bij De Punt werd door negen Molukse strijders eensgezind uitgevoerd. Zonder twijfel, vastberaden. En Junus en ik hebben het onderzoek AIR MATA KABENARAN gedaan voor ALLE slachtoffers en families. Ik durf te stellen dat Zegveld van dat zogenaamde gerenommeerde advocatencollectief alles heeft gedaan om de eenheid van De Punt van toen te breken en dat zie ik als een belediging en vernedering naar de andere vier die in hetzelfde graf liggen en wier namen niet hetzelfde eer- en rechtsherstel zullen krijgen als de andere twee.


Vaak heb ik in de Molukse gemeenschap vooroordelen tegen belanda’s gehoor. Ook tegen mijn persoon waar ik overigens nooit echt om gegeven heb. Maar nu, door het handelen van Zegsveld begin ik het ineens te begrijpen: weer door een belanda op hoge positie belazerd. In de toekomst hier een weergave van het verloop van de eerste dat van het onderzoek tot heden en de rol van Zegveld komt daarin volledig aan de orde. Ik adviseer de andere nabestaanden om de eenheid van De Punt niet te laten breken door deze mevrouw Professor en meester ook nog eens maar een andere advocaat te zoeken.


Ik ben woedend en degenen die ook menen dat Zegveld alle zaken moet doet en niet twee, maak het haar duideleijk:
lzegveld@prakkendoliveira.nl

Jan Beckers

Bron: Facebook Jan Beckers

2 gedachtes over “Beckers over advocaat Zegsveld: “weer door een belanda op hoge positie belazerd.”

  1. Nog ééntje over Zegveld, grossier in misleidende juridische gevechten die nergens toe leiden, behalve naar haar bankrekeningen:

    EERHERSTEL INDIË-WEIGERAARS
    Geplaatst door HERSTEL DE REPUBLIEK ⋅ 14 mei 2013 ⋅ 19 reacties

    Vandaag werden we geattendeerd op een gerechtelijke procedure, waarin twee hoogbejaarde dienstweigeraars voor Nederlands-Indië via de rechter eerherstel wensen.

    Ze worden bijgestaan door advocatenkantoor Böhler c.s. bij monde van mevrouw Lisette Zegveld.

    Eerherstel – een goede zaak – maar een foute advocaat.

    Er werd direct na de oorlog fanatiek geworven, maar het was moeilijk een vrijwilligerslegioen bij elkaar te krijgen.

    Indie weigeraars_2

    We pikten op internet het volgende beknopte verslag op:

    Indië-weigeraars

    In de tijd dat veel jonge soldaten naar Indië gingen om te vechten, omdat de mensen daar het regime van Nederland niet meer accepteerden en zich steeds meer gingen verzetten, werden ze gezien als lafaards die niet voor Volk en Vaderland wilden vechten. Maar degenen die niet in Indië wilden vechten zagen dat anders. Zij keerden zich tegen de zuiveringsacties op Suppa, Lombok, Sulawesi en andere gebieden. Die zuiveringsacties waren oorlogsmisdaden waarbij drieduizend Indonesische verzetstrijders geëxecuteerd werden. Ook de politionele acties zagen zij niet zitten. In eerste instantie waren er zesduizend Nederlandse dienstplichtigen die niet naar Indië wilden, want zij vonden de acties van de Nederlanders een smerige oorlog, maar de Indië-weigeraars werden zo onder druk gezet dat de meesten toch maar gingen.

    Slechts 32 Indië-weigeraars hielden vol. Zij hebben een spannende en moeilijke tijd beleefd. De meesten doken in eerste instantie onder. De militaire politie zette dan hun ouders of overige familie onder druk. Sommige familieleden konden hier niet tegen en dat was voor sommigen een reden om zich te melden. Anderen zagen het onderduiken zelf niet zitten en meldden zichzelf. Ook toen de oorlog in Indonesië al lang was afgelopen, was dat niet het geval voor de Indië-weigeraars. Zij zaten nog jarenlang in zware kampen in Veenhuizen, Schoonhoven en Vught. Daar zaten ze tussen de oorlogsmisdadigers en zware criminelen. Die werden vaak wat eerder vrijgelaten, maar niemand was van plan de Indië-weigeraars vervroegd vrij te laten. De meesten zaten zo’n 3,5 jaar in deze zware strafkampen. Na de oorlog mochten ze niet deelnemen aan verkiezingen en was het voor sommigen moeilijk om aan het werk te komen.

    Doodnormale zaak dat deze mensen eerherstel krijgen en een toepasselijke schadevergoeding op basis van een hele serie wetsovertredingen zijdens de overheid.

    Want nog altijd luidde artikel 192 van de Grondwet:

    “De dienstplichtigen te land mogen niet dan met hunne toestemming naar Nederlandsch-lndië, Suriname of Curaçao worden gezonden.”

    Een moeilijkheid was dus dat de uitzending van dienstplichtigen naar Indië zonder hun toestemming door de Grondwet werd verboden. Geen dienstplichtige mocht immers zonder zijn toestemming naar het Rijk buiten Europa worden gezonden. Formeel mochten Nederlandse troepen dus naar Malakka, Portugees Timor, Australisch Nieuw-Guinea, de Philippijnen en Brits Noord-Borneo worden gezonden, maar bij het betreden van Indisch gebied zou iedere dienstplichtige het recht hebben zijn onderdeel te verlaten. Noch de regering in Londen, noch enige volgende Nederlandse regering heeft zich evenwel aan deze bepaling gestoord. In het najaar van 1946 vertrok een divisie dienstplichtigen naar Indië, voordat het betreffende grondwetsartikel was gewijzigd.

    Er is door de “regering” de hand gelicht met het grondwetsartikel. In 1944 werd dit artikel bij Koninklijk Besluit tijdelijk buiten werking gesteld, zolang de oorlog met Japan voortduurde. Maar die was toch echt in 1945 afgelopen. Juridisch is fout op fout gestapeld door een in eerste instantie al onwettige regering en door de dientengevolge talloze onwettige handelingen.

    DAT NU, beste lezers, moet mevrouw de advocate aanvoeren.

    Doet mevrouw de advocate dat niet, dan weten we precies waarom de Staat der Nederlanden zo graag Böhler Advocaten als “tegenstander” heeft: verliesgarantie.

    Leest u onderstaand artikel van Wim F. Wertheim bij het verschijnen van het boek van Henny Zwart “Er waren er die NIET gingen”.

    http://www.antenna.nl/~fwillems/nl/ic/erwaren/2.html

    Voor een rechter in dit land kun je beter je eigen verdediging voeren.

    Tenslotte mogen we ook niet vergeten, dat Indië maar om één reden behouden moest blijven: de grootzakelijke belangen van Paulientje de Ranitz (ook wel Wilhelmina genoemd) prevaleerden. Toen die belangen uiteindelijk zijn veiliggesteld, trad zij af en liet de boel aan haar dochter over. Honderdduizenden doden verder, dat wel…..

    Door deze privé-oorlog van de zogenaamde oranjes, is de Marshall-hulp veel te laat op gang gekomen en is de dijkverzwaring in Zuid-West Nederland uitgesteld wegens gebrek aan middelen en met alle dodelijke gevolgen van dien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s