De onderwijzer

De Molukse cultuur was hem niet vreemd en een paar woordjes Maleis sprak hij ook al. Jan Hazenberg was net twintig, had de kweekschool afgerond en zijn militaire dienst bijna doorlopen toen hij werd gevraagd om in Schattenberg te komen werken. “Schattenberg. Ja dat was leuk.”

Jan Hazenberg kwam in 1961 naar Schattenberg en kreeg een onderkomen in barak 38, kamer zestien. “Mijn ervaring was toen ik daar kwam ik niet meer in Nederland was. Je woonde ook niet meer in Drenthe, je was in een totaal andere wereld. Ik was me ervan bewust dat ik me moest aanpassen aan de adat, aan de gewoonten en manier van leven, van met elkaar praten en omgaan. Ik moest hier niet komen als Nederlander om eens even te gaan zeggen van hoe het wel moet en hoe het niet moet.”

“Je werd geweldig opgevangen, door iedereen. Men stond voor mij klaar. Zo’n opvang, als dat niet gebeurd was, dan vermoed ik dat je het na de eerste twee weken niet zou redden.” Het was zijn eerste volledige baan. De school op Schattenberg was groot: in de toptien waren er 21 leerkrachten die klassen hadden van soms 35 tot 40 kinderen. Het eigenlijke schoolgebouw in barak 107 was te klein om iedereen te kunnen herbergen. Daarom waren er dependances in andere barakken.

“Ik vond het altijd mijn plicht om te proberen dat die kinderen een zo normaal en gelukkige jeugd hadden. Daarbij hoort ook dat je van alles moet organiseren voor die kinderen. Want als je de zaak goed bekijkt, het leven in Schattenberg was wel leuk, maar er was verder ook niks te doen.” Dus hielp Hazenberg bij het organiseren van feestavonden, Sinterklaas en kerstbijeenkomsten. Veel plezier had hij aan het opzetten van een voetbalcompetitie met teams van buiten het kamp en het regelen van vele schoolreisjes. “Ik heb vaak reizen georganiseerd naar Rütenbrock in Duitsland. Nou dat was helemaal wat, kinderen uit Schattenberg gingen over de grens, naar Duitsland om daar een voetbalwedstrijd te spelen. En dan waren we daar een hele zaterdag. Wat dat betreft hebben die kinderen wel contacten buiten het kamp gehad.”

Tot 1969 bleef Hazenberg lesgeven in Schattenberg, de laatste 2 jaar als hoofd. Aan Schattenberg had hij veel goede herinneringen. “Wat het verder met mijn leven gedaan heeft dat ik in Schattenberg geweest ben, is dat ik altijd bezig geweest ben, waar ook ter wereld, met groepen die onderdrukt worden, arm zijn, waar het onderwijs niet goed is. Dat vind ik een taak die we gewoon moeten doen. Je geld voor jezelf gebruiken, daar ben ik een tegenstander van. Dat heb ik van Schattenberg meegenomen.”

image

Uit: “ Groeten uit Schattenberg“.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s