15 jaar onmenselijkheid

Prosper Isaacs

Schrijnend. Ik blijf het zeggen. Schrijnend. Dat woord blijft door mijn hoofd zweven. Ik hoor dat stemmetje in mijn hoofd dat woord ook continu zeggen: “ Schrijnend.” Ik weet niet hoe ik anders de situatie van de broers Darlington en Prosper Isaacs moet typeren. Een situatie waar zij al meer dan 15 jaar in verkeren. 15 jaar onzekerheid. 15 jaar die angst om uitgezet te worden. 15 jaar lang telkens moeten bewijzen dat ze van toegevoegde waarde zouden kunnen zijn voor de Nederlandse maatschappij. Al 15 jaar elke dinsdag verplicht moeten stempelen bij het politiebureau in Assen. Al 15 jaar teleurstelling na teleurstelling moeten incasseren. Al 15 jaar moeten schipperen tussen hoop en vrees.

 

Kunt u zich dat voorstellen? Kunt u zich daar enig beeld bij creëren? Ik denk het niet. Ik denk dat geen enkel persoon zich dat kan voorstellen van wat deze broers al 15 jaar hebben moeten doorstaan en nog steeds tot op de dag van vandaag nog moeten ondervinden. Schrijnend is het woord wat continu in mij opkomt, maar de werkelijkheid is natuurlijk veel verschrikkelijker. Ze hebben de oorlogssituatie in Sierra Leone meegemaakt. Ze hebben gezien hoe hun moeder voor hun ogen werd vermoord. Hun vader die op de vlucht was geslagen. Op een leeftijd van rond de 10 jaar gevlucht naar een koud, vreemd land. Totaal op hunzelf aangewezen. Uitgeprocedeerd worden op leeftijd van 18 jaar. Heel graag willen werken, maar niet mogen werken. Geen uitkering mogen ontvangen. Op straat moeten zwerven en bedelen voor voedsel en een slaapplek.

Columnist Emerson Terinathe met Prosper Isaacs tijdens het Asser vredesweek

Geen kinderpardon gekregen, op basis van leeftijd! Kunt u zich dat voorstellen? Op basis van leeftijd! Aan alle andere voorwaarden hebben zij voldaan. Voorwaarden waar zij invloed op konden uitvoeren, zoals elke dinsdag verplicht stempelen. Geen strafblad. Niet langer naar buitenland gaan dan 3 maanden etc. Aan alle voorwaarden waar zij zelf invloed op konden uitoefenen, daar hebben zij zich aan voldaan. Behalve aan datgene waar zij geen invloed op konden uitoefenen, namelijk de leeftijd, daar werden zij op afgerekend. Ze waren bij aanvraag, net ouder dan het maximale 21 jaar. In 2008 werden de broers Isaacs, afzonderlijk van elkaar, door de IND maandenlang vastgezet. Hun mogelijke uitzetting tegemoet tredend. Door omstandigheden werden zij gelukkig niet uitgezet, maar zoals het hun al vaker verging, zonder pardon op straat gezet.

Ondanks de vele tegenslagen en obstakels, slaagden de broers Isaacs erin om hun HBO en universitaire opleiding af te ronden. Een gemiddeld persoon uit deze maatschappij zou dan denken dat een definitief verblijfstatus binnen handbereik zou zijn. Was dat maar waar. Het lot van deze broers ligt in handen van staatssecretaris Klaas Dijkhoff, die tot op dit moment weigert om zijn handtekening onder een definitief verblijfstatus te zetten. Deze jongens hebben meerdere malen bewezen, van toegevoegde waarde te zijn voor de maatschappij. Vele Assenaren, Nederlanders en BN’ers hebben zich solidair getoond met de broers en een handtekening gezet onder een petitie. De teller staat bijna op 10.000 handtekeningen. Wat heeft Klaas Dijkhoff nog meer nodig, voordat hij eindelijk overstag gaat?
Help de broers en teken de petitie op:

https://secure.avaaz.org/nl/petition/Klaas_Dijkhoff_Laat_de_broers_Darlington_en_Prosper_Isaacs_in_Assen_blijven/?pv=13

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s