De uitspraak

treinkaping-bij-de-punt-vandaag-in-1742

 

Voor de Molukse gemeenschap in Nederland wordt het morgen een belangrijke dag. Morgen weten we of de Nederlandse Staat door de Molukse nabestaanden van de omgekomen treinkapers bij De Punt voor de rechter wordt gedaagd. Eerste obstakel is de verjaring. Het is immers 40 jaar geleden dat deze tragische gebeurtenis had plaatsgevonden, maar door diverse onthullingen en bewijslasten van de afgelopen paar jaren, bestaat de kans dat de nabestaanden in het gelijk worden gesteld. Immers, hoe kon men 40 jaar geleden een zaak beginnen zonder bewijzen? Natuurlijk heeft De Staat er alles aan gedaan om de aantijgingen te ontkrachten, maar de autopsierapporten liegen niet. Na alles wat er aan bewijs is opgedoken, is het dan nog steeds fair om te zeggen dat er rechtmatig is gehandeld? Nee. Zijn wij overtuigd dat alles wat nu boven water is gekomen, voldoende is? Ook niet. Hoe mild zal de rechter morgen zijn? Zal hij de wet streng hanteren en zich beroepen op verjaring? Of zal hij hierin meegaan en de verjaring afwijzen? Ik heb geen idee.

 
Wat ik wel weet is dat wij elkaar morgen allemaal nodig hebben. Voor en tegenstanders. Molukkers en Nederlanders. Dit treft niet alleen de Molukse nabestaanden. Dit betreft niet alleen de Nederlandse nabestaanden, zoals de familieleden van Ansje Monsjou. Dit treft ons allemaal. Eigenlijk had dit allemaal niet gehoeven, 40 jaar na dato. Als men open kaart had gespeeld, dan hadden we dit 40 jaar geleden kunnen afsluiten. Maar alle nabestaanden hebben recht op de waarheid. Natuurlijk is het onrechtmatig om een trein te kapen, maar het is ook onrechtmatig om mensen te om te leggen, die weerloos op de grond liggen. Het verdere verloop van dit proces ligt morgen in de handen van de rechter. Ik hoop alleen dat, wat de uitkomst ook mag zijn, wij ons gezonde verstand gebruiken. Denk niet in verwijtingen, maar probeer verbindingen met elkaar te zoeken. Begrip. Troost. We moeten verder met z’n allen. Ik hoop dan ook dat we morgen ons hoofd koel houden.
 
Mensen vroegen mij de afgelopen paar dagen hoe het verder moet gaan als de nabestaanden niet in het gelijk worden gesteld. Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik, als Molukker zijnde, ongelooflijk trots ben op alle directe betrokkenen in deze zaak. Jan Beckers, oom Unu Ririmasse, tante Nona Lumalessil, advocaat Zegveld, Marco Papilaya, alle mensen die ondersteuning gaven achter de schermen en de directe nabestaanden. Ik ben trots dat zij deze strijd hebben doorgezet en nooit hebben opgegeven. Ondanks onderlinge geschillen tussen een aantal directe betrokkenen, ben ik trots op hun allemaal. Vanaf de publicatie van Jan Beckers zijn onderzoeksrapport was het voor de nabestaanden zwaar. Confronterend ook, om steeds weer achter feiten te komen. De pijn van het verlies van hun dierbare en de onduidelijkheid over hoe zij zijn omgekomen, dragen zij al 40 jaar. Maar wij zullen de uitspraak van morgen gezamenlijk als één gemeenschap dragen.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s