Mijn eerste column van dit jaar

18422119_10206889954128002_1087178282923980852_oOp woensdag 27 december werd ik voor het NPO Radio 1 programma “Het geluid van 2017” geïnterviewd door Niels Heithuis en Ronald Giphart. Eigenlijk zou ik in de studio aanwezig zijn, maar door diverse problemen op het traject Groningen – Hilversum, kwam ik niet in Hilversum terecht, maar in Amsterdam. Gelukkig konden wij snel schakelen. Ergens op Centraal Station van Amsterdam zocht ik een rustig plekje op, terwijl er een telefonische verbinding tot stand werd gebracht met de studio. Dat lukte. Ik nam plaats aan een tafel, ergens in een hoekje van een Sushi restaurant. Het was iets voor twaalf uur, dus het was rustig. Een Aziatische vrouw kwam mijn bestelling opnemen. “Een glaasje water graag”, antwoordde ik, terwijl ik mijn met mijn andere oor aan de telefoon zat.

Ineens werd het druk. Natuurlijk, het is lunchtijd. Maar wie bestelt er in hemelsnaam nou sushi om 12.00 uur in de middag?! In Amsterdam kan alles. Ongeveer 12.10 uur begon het. Een intro stem aan de andere kant van de lijn vertelde aan de luisteraars wat zich 40 jaar geleden had afgespeeld. Er werden diverse fragmenten van de treinkaping bij De Punt afgedraaid. Een vrouwelijke stem las een gedeelte van de brief voor, die Hansina Uktolesja voor haar ouders had achtergelaten. Een reporter vertelde dat anonieme bronnen bevestigden dat de mariniers “uit Den-Haag” de opdracht hadden gekregen om de kapers te doden. Ineens hoorden de luisteraars de gespeelde verontwaardiging en ontkenning van de toenmalige minister van Justitie, Van Agt. Ook kregen de luisteraars de stem van Junus Ririmasse te horen, die beëindiging van de treinkaping wonder boven wonder had overleefd: “Ik had tien kogels in mijn rug, maar ze bleven maar doorschieten. Is dat de manier om mij te arresteren? Nee toch??”

Het interview duurde zo’n 20 minuten. Ik werd samen met “oom” Noes Solisa geïnterviewd. Ik zat er niet goed in. Het is niet dagelijks dat ik geïnterviewd word en de omstandigheden speelden ook niet in mijn voordeel. Ik vertelde dat de kapers vooraf rekening hadden gehouden met het feit dat ze zouden omkomen. Terwijl ik dat vertelde, keek er een klein Chinees meisje van 7 jaar naar mij en ze begon lief te lachen. Ik had het over de kwalijke rol van de Nederlandse overheid en of de mariniers de geweldsinstructies hadden overtreden, terwijl dat Chinees meisje van 7 jaar lief naar mij zwaaide.

Het is nu 3 januari 2018. Terwijl ik dit schrijf, zit ik in mijn trainingspak naar buiten te kijken. Het stormt. Ik wil graag trainen, maar het weer nodigt niet echt uit om in die 5 minuten naar de sportschool te fietsen. Ik laat mijn gedachten de vrije loop. Ik denk terug aan alles wat ik in 2017 heb meegemaakt en wat mijn wensen zijn voor 2018. Ik heb geen wensen. Als ik een wens mocht doen, dan zou ik wensen dat mijn oma 100 jaar wordt, maar ik weet dat dat geen realistische wens is. Ik ben allang blij dat ik mijn oma op 1 januari 2018 een kus en een knuffel mocht geven. Ze keek me aan, lachte naar mij en zei alleen maar één woord: “Eten”. Dat is typisch mijn oma. Altijd aan anderen denken. Ondanks mijn snelle stofwisseling ben ik de afgelopen 4 jaar eindelijk wat aangekomen. Dankzij de liefde. Ik heb niks te klagen. Al 1,5 jaar sport ik en ik voel me goed. En toch moest ik eten van mijn oma. Ik houd van haar.

Ik houd van mijn kinderen. Voor diegene die het nog niet weten, ik heb twee kinderen. Twee dochters. Hoewel de oudste van mijn vriendin is, maak ik geen onderscheid. Ik heb gewoon twee dochters. Klaar. Met de feestdagen verbaasde ik me erover hoe groot zij zijn geworden. Ik vond het prachtig, maar het beangstigde mij ook tegelijkertijd. De maatschappij is harder geworden. Mijn ouders zijn hier geboren. Ik ben hier geboren. Mijn vriendin is hier geboren. Onze kinderen zijn hier geboren. Waarom zijn wij nog steeds niet gelijkwaardig? Over het algemeen worden wij niet geaccepteerd, maar getolereerd. Alles wijst erop. Waarom ik zo denk? Lees de reacties maar terug als het over De Punt gaat. Lees de reacties maar terug als het om de Zwarte Piet discussie gaat. Lees de reacties maar terug, wanneer Sylvana Simons weer in het nieuws komt. Lees de reacties maar terug. Is dit het land waar ik mijn kinderen wil laten opgroeien?

Ik ben een Nederlander. Een Nederlander van Molukse afkomst. Een Nederlander die strijdt voor gelijkwaardigheid. Een Nederlander die opkomt voor minderheden. Een Nederlander die opkomt voor hen die het zelf niet kunnen. Ik ben een Nederlander met een kleurtje. Net als mijn ouders, net als mijn familieleden, net als mijn vrienden, vriendin en kinderen. Wij zijn Nederlanders. Nu ik dit geschreven heb, heb ik toch een wens. Ik wens dat in 2018 wij Nederlanders meer begrip voor elkaar tonen. Ik hoop dat we dit jaar wat vaker naast elkaar staan dan tegenover elkaar. Ik wil dat we elkaar meer liefde geven, want wie wordt nou niet gelukkig van de liefde?

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s